Wednesday, November 18, 2026

किणी मॅडम, तुमच्या प्रेमाचा हा ऋणानुबंध असाच कायम राहो...

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *किणी मॅडम, तुमच्या प्रेमाचा हा ऋणानुबंध असाच कायम राहो...*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

२००९ साल... माझ्या नोकरीची सुरुवात. पालघर तालुक्यातील जिल्हा परिषद शाळा, टेन (मराठी) येथे माझी नियुक्ती झाली. येथे मला एका मातृतुल्य व्यक्तिमत्त्वाचा सहवास लाभला, त्या म्हणजे सेवानिवृत्त शिक्षण विस्तार अधिकारी आदरणीय सौ. रत्नप्रभा तुकाराम किणी मॅडम. त्यावेळी त्या पदवीधर शिक्षक म्हणून कार्यरत होत्या. 


अतिशय प्रेमळ, संवेदनशील पण तितक्याच परखड स्वभावाच्या! शाळा आणि विद्यार्थ्यांप्रती प्रचंड आत्मीयता जपणाऱ्या किणी मॅडम यांनी मला अगदी स्वतःच्या मुलासारखं प्रेम दिलं.


त्यांच्या सहवासात मला सहा वर्षे काम करण्याची संधी मिळाली. वर्ग आणि शाळा व्यवस्थापनाची खरी हातोटी मी त्यांच्याकडूनच शिकलो. घर आणि कुटुंबापासून शेकडो किलोमीटर दूर नोकरीला असताना त्यांनी मला मायेची सावली दिली. त्या सहा वर्षांच्या कालखंडात त्या न चुकता दररोज माझ्यासाठी डब्यातून एक भाकरी घेऊन यायच्या. त्यांच्या या निस्सीम प्रेमामुळे मला तिथे घरच्यांची उणीव कधीच भासली नाही.


माझं लग्न आणि वास्तूशांतीच्या निमित्ताने त्यांना माझ्या घरी आमंत्रित करण्याचा योग आला होता; परंतु, साडेचारशे किलोमीटरच्या दूरच्या प्रवासामुळे त्यांना येता आलं नाही, याची खंत त्यांनी वेळोवेळी व्यक्त केली होती. मात्र, मागील वर्षी त्या जेव्हा सेवानिवृत्त झाल्या, तेव्हा त्यांच्या निरोप समारंभाला मी सहकुटुंब आवर्जून उपस्थित होतो. तिथे मनोगत व्यक्त करताना मी त्यांना गावी येण्याचं निमंत्रण दिलं आणि त्यांनीही नक्की येण्याचं आश्वासन दिलं.


सोमवार, १६ नोव्हेंबर रोजी मॅडम आणि त्यांचे पती श्री. तुकाराम किणी काका यांनी माझ्या घरी सदिच्छा भेट दिली. साडेचारशे किलोमीटरचा प्रवास करून त्या मला आणि माझ्या कुटुंबीयांना भेटण्यासाठी आल्या. काकांचे आभार मानावे तितके थोडेच आहेत. कारण, त्यांच्या भक्कम साथीमुळेच मॅडमची ही दुधगाव भेट यशस्वी होऊ शकली.


माझं कुटुंब, माझं गाव, इथला परिसर, माझे सहकारी आणि जवळच्या नातेवाइकांना भेटून त्यांना खूप आनंद झाला. माझं घर पाहताना त्यांच्या डोळ्यांतील समाधान लपून राहिलं नाही. वारणा नदीचा काठ, दुधेश्वर मंदिर, जैन बस्ती, मारुती मंदिर, कर्मवीर अण्णांचा पुतळा आणि माझी शाळा या सर्व गोष्टी त्यांनी अगदी बारकाईने पाहिल्या. इथली शेती अन् इथल्या मातीचं त्यांना प्रचंड अप्रूप वाटलं. यासोबतच कोल्हापूरचे अंबाबाई मंदिर, रंकाळा तलाव, पन्हाळा किल्ला आणि दख्खनचा राजा जोतिबाचे दर्शन घेताना त्या प्रचंड उत्साही होत्या.


मला मिळालेला 'आदर्श शिक्षक' आणि राजश्रीला मिळालेला 'उपक्रमशील शिक्षिका' पुरस्कार याबद्दल त्यांनी आम्हा उभयतांचा यथोचित सत्कार केला. पण, खरं सांगायचं तर, मॅडम माझ्या घरी आल्या, हाच माझ्यासाठी सर्वात मोठा सत्कार होता. माझ्या आई-वडिलांसाठी आणि मुलांसाठी त्यांनी आणलेल्या भेटवस्तू कायम संस्मरणीय राहतील.



हे दोन दिवस कसे भुरकन उडून गेले, समजलंच नाही. आज सकाळी जेव्हा त्या परतीच्या प्रवासाला निघाल्या, तेव्हा माझ्यासह माझे वडील, आई आणि पत्नी या सर्वांनाच भावना अनावर झाल्या. त्यांच्या विरहाची हुरहूर अजूनही लागून राहिली आहे, अन् म्हणूनच हा लेखन प्रपंच मांडला.


मॅडम सुखरूप घरी पोहोचल्या, याचा खूप आनंद आहे. या दोन दिवसांत पालघरमधील जुन्या आठवणींना पुन्हा एकदा उजाळा मिळाला, एक नवीन चैतन्य अनुभवायला मिळालं. माझ्या शैक्षणिक प्रवासाच्या सुरुवातीपासून ते आजवरचा १७ वर्षांचा शिक्षणपट काही क्षणांत नजरेसमोरून तरळून गेला. या आठवणींनी सकारात्मक प्रेरणा दिली आहे.


काही नाती रक्ताची नसतात, पण रक्ताच्या नात्यांपेक्षाही अधिक घट्ट असतात. काही माणसे आयुष्यात केवळ सहकारी किंवा मार्गदर्शक म्हणून येत नाहीत, तर आपल्या आयुष्याचा अविभाज्य भाग बनतात. किणी मॅडम हे त्याचेच एक सुंदर उदाहरण.


 किणी मॅडम आणि किणी काका या अविस्मरणीय भेटीसाठी मनःपूर्वक धन्यवाद...! तुमच्या प्रेमाचा हा ऋणानुबंध असाच का

यम राहो, हीच सदिच्छा...!