यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 125

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 125*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

लेई नामक महाविद्यालयीन तरुणाने स्टीव्ह जॉब्स यांच्यासारखे बनायचं स्वप्नं पाहिलं. स्टीव्ह जॉब्स यांच्यासारखे बनण्याच्या संघर्षमय प्रवासाची ही प्रेरणादायी कथा...

16 डिसेंबर 1969 रोजी चीन मधील एका छोट्या शहरात लेई चा जन्म झाला. अनेक यशस्वी व्यक्तींचे जीवन जसे संघर्षमय होते. तसे लेईचेही होते. अनेक तडजोडी करत, एका गजबजलेल्या आणि तणावग्रस्त अशा औद्योगिक वसाहतीत बालपण गेले. लहानपणापासूनच प्रचंड मेहनती आणि हुशार असलेल्या लेर्इ ने कॉम्पुटर सायन्स मधील पदवीचे शिक्षण पूर्ण केले. त्याच्या जीवनावर सर्वाधिक परिणाम करणारी व्यक्ती म्हणजे स्टीव जॉब्स. त्यांच्यासारखं बनण्याचा त्याचा इरादा होता. 

1992 साली kingsoft कंपनीत नोकरीला सुरुवात केली आणि केवळ 6 वर्षातच तो या कंपनीचा CEO बनला. याच काळात त्याने नोकिया आणि मोटोरोला सारख्या आघाडीच्या मोबाईल कंपन्यांसोबत काम केले.

याच कंपनीत काम करता-करता लेईने सन 2000 साली एक ऑनलाईन पुस्तक विक्री करणारी वेबसाईट सुरू केली. या वेबसाईट च्या माध्यमातून त्याने खूप पैसे कमावले. 2004 साली त्याने ही वेबसाईट अमेझॉन या कंपनीला विकली. या व्यवहारातून लेईला प्रचंड पैसे मिळाले. 

पण, लेई अजूनही समाधानी नव्हता. त्याच्यात अजून काही वेगळे करण्याची ऊर्मी होती. म्हणून त्याने 2010 साली एका कंपनीची स्थापना केली. ही कंपनी  Google Andriod Base Custam Rom सॉफ्टवेअर विकसित करण्याचे काम करायची. या कंपनीने विकसित केलेले फर्मवेयर अतिशय दर्जेदार होते. त्यामुळे ते अल्पावधीतच नावारूपास आले. फर्मवेयर म्हणजे एक असे सॉफ्टवेअर की, जे अँप्लीकेशन आणि ऑपरेटिंग सिस्टिमच्या सिंक्रोनाईझेशनमध्ये सेलफोन ची कार्ये नियंत्रित करते. 

आता लेई चा आत्मविश्वास अधिक वाढला होता. त्याने आता मोबाईल हार्डवेयर क्षेत्रात पाऊल टाकायचे ठरवले आणि त्याने सुरुवात केली. 2011 साली त्यांनी स्वतःचा पहिला स्मार्टफोन बाजारात आणला. बाजारात या स्मार्टफोन ला अतिशय उत्तम प्रतिसाद मिळाला. मग त्याच वर्षी आपला दुसरा स्मार्टफोन बाजारात आणला. केवळ 11 महिन्यातच 10 मिलियन मोबाईल्सची विक्री झाली. आता त्याला परदेशी बाजारपेठाही खुणावू लागल्या. भारतात त्याचे स्मार्टफोन अधिक लोकप्रिय झाले होते. केवळ 24 सेकंदात 40000 स्मार्टफोनची विक्री झाली आणि ही स्मार्टफोन कंपनी जगभरातील सर्वात लोकप्रिय कंपनी बनली. ती स्मार्टफोन कंपनी म्हणजेच शाओमी आणि त्याचा मालक म्हणजेच  लेई जून. 

लेई यांच्या जीवन प्रवासातून एक गोष्ट जाणवते, ती म्हणजे ध्येय निश्चिती. तुम्हाला कोण बनायचे आहे ? काय करायचे आहे ?  हे जोपर्यंत स्पष्ट होत नाही, तोपर्यंत आपल्याला यशाचे मार्ग मिळत नाहीत. केवळ मला हे करायचे आहे. हे ठरवणे म्हणजे ध्येयाची स्पष्टता नव्हे, तर मला हे का करायचे आहे? किती वेळात करायचे आहे ? व कुणासाठी करायचे आहे ? याची सुस्पष्ट उत्तरे मिळवणे म्हणजे ध्येय स्पष्ट करणे होय. लेई यांचे ध्येय स्पष्ट होते. म्हणूनच, ते आपल्या जीवनात यशस्वी होऊ शकले.

महाविद्यालयीन शिक्षण घेत असतानाच लेई ने स्टीव जॉब्स सारखे होण्याचे स्वप्नं पाहिले होते. आज शाओमी कंपनीच्या मोबाईल्स ना "अँपल ऑफ चायना" म्हणून ओळखले जाते. तर लेई जून यांना "चीनचा स्टीव जॉब्स" म्हणून ओळखले जाते. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 124

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 124*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

तुम्हांला रोवन एटकिंसन माहिती आहे का ? बहुतेकांना माहितीच नसेल ! पण, ही एक अतिप्रसिद्ध व्यक्ती आहे. तो तब्बल 8000 कोटींचा मालक आहे. जगभरात याचे अनेक चाहते आहेत. तुम्ही सुद्धा ओळखता, या रोवन एटकिंसनला. पण, या खऱ्या नावाने नव्हे, तर टोपण नावाने. याचं रोवन एटकिंसनचा हा प्रेरणादायी प्रवास...

6 जानेवारी 1955 रोजी एका शेतकरी कुटुंबात रोवन चा जन्म झाला. त्याला चार भाऊ आणि तो सर्वात छोटा. लहानपणापासूनच त्याला बोलताना अनेक अडथळे जाणवायचे. Speaking Disorder या आजाराने तो त्रस्त होता.

रोवन अतिशय गमतीशीर होता. तोंड वेडेवाकडे करून इतरांना हसावयाचा. तो जितका गमत्या होता, तितकाच हुशार. त्याने इलेक्ट्रिकल इंजिनियरिंगमध्ये पदव्युत्तर अभ्यासक्रम पूर्ण केला. 

कॉलेजमध्ये असताना तो विविध स्पर्धांमध्ये सहभागी व्हायचा. विशेषतः नाटकात विनोदी भूमिका करायला त्याला आवडायचे. त्याचे नाटकातील काम प्रभावी व्हायचे आणि त्याचे कौतुक देखील व्हायचे. 

"आपण उत्तम विनोदी अभिनेता होऊ शकतो." असा विश्वास त्याच्या मनी निर्माण झाला. म्हणून तो वेगवेगळ्या टीव्ही कार्यक्रमात काम मिळविण्यासाठी धडपड करू लागला. या ठिकाणी त्याच्या Speaking Disorder या आजाराचा फटका बसू लागला. त्याला अनेकदा निवड प्रक्रियेतून बाहेर काढले गेले. तो निराश व्हायचा. पण, स्वतःवर, तो करत असलेल्या कामावर, अभिनयावर त्याचा प्रचंड विश्वास होता. 

रोवनने खूप विचार केला आणि त्याला एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली, ती म्हणजे 'आपण ज्यावेळी व्यक्तिरेखेत असतो, त्यावेळी आपण उत्तम प्रकारे बोलू शकतो. परंतु, व्यक्तिरेखेतून बाहेर आल्यानंतरच बोलताना अडथळे निर्माण होतात.' त्याचा विश्वास वाढला. त्यामुळेच, तो नव्या उत्साहाने पुन्हा तयारीला लागला. आता मात्र वेगळीच अडचण त्याच्यासमोर उभी राहिली. 'त्याचा चेहरा चांगला नाही आणि त्याची बॉडी व्यवस्थित नाही.' या कारणाने त्याला पुन्हा नाकारले जाऊ लागले. आता मात्र कहरच झाला. 

एखादा सर्वसामान्य व्यक्ती असता, तर त्याने पुढील समस्यांना शरण जाऊन त्याने मार्ग बदलला असता. पण, रोवन सामान्यातील असामान्य होता. त्याने मार्ग बदलला नाही. एक गोष्ट त्याच्या लक्षात आली की, "आपल्या या आजारावर आपण मात करू शकत नाही. आपल्याला प्रत्येकवेळी या समस्येमुळे बाहेर पडावेच लागते. आपल्या पुढील सर्वात मोठ्या समस्येचे रूपांतर, सर्वात मोठ्या संधीत कसे करता येईल ? " यावर उपाय शोधायला त्याने सुरुवात केली. 

आणि एका टीव्ही शोच्या रूपाने, एक संधी त्याच्या पुढे उभी राहिली. त्या संधीचं त्यानं सोनं केलं. जीव तोडून मेहनत केली. मिळालेली व्यक्तीरेखा अजरामर केली. त्या व्यक्तिरेखामुळे तो जगातील सर्वात मोठा विनोदी कलाकार बनला. ती व्यक्तीरेखाच रोवनची ओळख बनली. ती व्यक्तीरेखा म्हणजे मि. बीन होय आणि मि. बीन म्हणजे रोवन एटकिंसन होय. 

मि. बीन यांना अनेक टी.व्ही. शोज मधून नाकारण्यात आले. पण, त्यांनी प्रयत्न करणे सोडले नाही. मेहनत आणि कौशल्याच्या बळावर ते एक यशस्वी विनोदी कलाकार होऊ शकले. त्यांनी आजाराला अडथळा न मानता, त्याचे रूपांतर संधीत केले. त्यामुळेच तर ते यशस्वी होऊ शकले. सर्व सामान्य माणूसं आजारपणाला कवटाळून बसतात आणि आपण यशस्वी का होऊ शकलो नाही ? याचे एकच कारण सांगत बसतात. या जगात अशा अनेक व्यक्ती आहेत, ज्यांनी आजारावर मात करत यशाचे शिखर गाठले आहे. मि. बीन त्यांपैकीच एक.

यशस्वी होण्यासाठी सुंदर चेहरा आणि रुबाबदार शरीराची नव्हे, तर सकारात्मक मन आणि प्रयत्न करण्याच्या वृत्तीची आवश्यकता असते. आपल्या पुढील सर्वात मोठ्या समस्येचे रूपांतर सर्वात मोठ्या संधीत करता येते. हाच एक संदेश मि. बीन यांच्या जीवन प्रवासातून मिळतो. 

अनेक समस्यांवर मात करत मि. बीन यशस्वी झाले आहेत. रोवनकडे आज 8000 कोटींची संपत्ती आहे. मि. बीनला अभिनयासाठी ब्रिटनच्या राणी ने 2013 साली '' कमांडर ऑफ द मोस्ट एक्सेलेंट ऑर्डर ऑफ द ब्रिटिश एंपायर '' हा मानाचा खिताब देवून सन्मान केला. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 123

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 123*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

आपल्या देशाला अराजकतेतून बाहेर काढून,  विकासाच्या उंबरठ्यावर आणून उभं करणाऱ्या आणि आपल्या कृतीतून जगाला शांतीचा संदेश देणाऱ्या एका नेत्याचा हा प्रेरणादायी प्रवास...

18 जुलै 1918 रोजी एका कृष्णवर्णीय निग्रो,झोसा (xhosa) जमातीच्या कुटुंबात त्याचा जन्म झाला. त्याचे खरे नाव रोलील्हाल्हा. त्याचे वडील जमातीचे सरदार. सरदाराच्या मुलाला 'मडीबा' म्हटले जायचे. त्यामुळे त्याचे नाव 'मडीबा' असेच पडले.

मडीबाची आई एका ख्रिश्चन संप्रदाय समूहाची सदस्य होती. त्यामुळे मडीबाचे प्राथमिक,माध्यमिक जवळच्या मिशनरी शाळेत झाले. मडीबा बारा वर्षाचा असतानाच त्याचे वडील वारले. पुढे त्याने वकीलीचे शिक्षण घेतले. परंतु, वकिलीचे शिक्षण घेत असतानाच, वयाच्या अठराव्या वर्षीच, राजकारणात सक्रिय होण्याची तीव्र इच्छा निर्माण झाली आणि तो सक्रिय देखील झाला. त्याची  राजकारणातील आवड पाहून घरचे हैराण आणि चिंतित झाले. त्याचे लग्न करून त्याला द्यावे म्हणजे तो घरात लक्ष देईल. या विचाराने त्याच्या लग्नाची बोलणी सुरू झाली. परंतु, मडीबा घरातून पळून गेला. 

याच कालावधीत मडीबाला वाटर सिसलु आणि वाटर एल्बरटाईन हे दोन नवे मित्र मिळाले. या मित्रांचा मडीबावर खूप मोठा प्रभाव पडला आणि मडीबा राजकारणाकडे अधिकच आकर्षित झाला. 

1951 साली तो ज्या पक्षाचे काम करत होता. त्या पक्ष्यांच्या युवक आघाडीचा तो अध्यक्ष बनला. यानंतर त्याने मागे वळून पाहिलेच नाही. 

निग्रो हे दारिद्रय़, अज्ञान, रोगराई यांनी ग्रस्त होते अन् वर्णद्वेषी सरकारच्या अन्याय्य धोरणांमुळे ही निरपराधी, साधीभोळी जनता साध्या माणुसकीलाही पारखी झाली होती. देशात रंगभेदावरुन कृष्णवर्णीयांवर होत असलेल्या या अन्यायाविरुद्ध मडीबाने आवाज उठविला. पण, तेथील सरकार गेंड्याच्या कातडीचे होते. ते कृष्णवर्णीयांवर अधिकच अन्याय करू लागले. मडीबाने केलेल्या चळवळीने, तो अधिकाधिक लोकप्रिय होऊ लागला. त्याची लोकप्रियता हुकुमशाही सरकारसाठी डोके डोकेदुखी होऊ लागली. त्यामुळे, त्याच्यावर वेगवेगळे निर्बंध घातले जाऊ लागले. त्याला तुरुंगात टाकण्यात आले. तो काळ होता, 64 सालचा अन् मडीबा होता 46 वर्षांचा. 

तुरुंगातदेखील मडीबाने आंदोलन सुरूच ठेवले. कृष्णवर्णीयांच्या न्याय व हक्कासाठी आंदोलन करत होता. त्याच्या या आंदोलनाने साऱ्या जगाचे लक्ष केंद्रित झाले. संपूर्ण जगाचा दबाव सरकारवर वाढू लागला. वाढत्या दबावाने सरकारने मडीबाला तुरुंगातून मुक्त केले, तेंव्हा मडीबा 72 वर्षाचे होते. त्यांनी 27 वर्षे तुरुंगवास भोगला. 

मडीबाच्या आयुष्याची संध्याकाळ सुरू झाली होती. पण, ही देशासाठी नवी पहाट होती. 1994 साली देशात सार्वत्रिक निवडणुका घेण्यात आल्या. या निवडणुकीत मडीबा मोठ्या बहूमताने सत्तेत आला आणि त्या देशाचा राष्ट्राध्यक्ष बनला. मडीबा राष्ट्राध्यक्ष बनल्याने, ज्या देशात नवीन पहाट उदयास आली, तो देश म्हणजेच दक्षिण आफ्रिका आणि मडीबा म्हणजेच नेल्सन मंडेला होय. 

ताठ मानेने, दमदार पावले टाकीत, हसतमुखाने आणि खंबीर मनाने त्यांनी द. आफ्रिकेची सूत्रे हाती घेतली. मंडेलांचे प्रत्येक पाऊल हे दक्षिण आफ्रिकेला स्वातंत्र्याकडे, स्वयंशासनाकडे, लोकशाहीकडे नेणारे ठरले. एका मृतप्राय झालेल्या राष्ट्राला संजीवनी देण्याची, राष्ट्राच्या नवनिर्माणाचे स्वप्न साकारण्याची, लोकांच्या आशाआकांक्षांना मूर्तरूप देण्याची खडतर जबाबदारी मोठय़ा विश्वासाने जनतेने आपल्या मडिबांकडे सोपवली. पाच वर्षांच्या आपल्या लोकाभिमुख, सर्वसमावेशक कारभारामुळे मडिबांनी हा विश्वास सार्थ ठरवला. 

व्यवसाय असो, नोकरी असो अथवा राजकारण प्रत्येक क्षेत्रात संघर्ष करावाच लागतो.  राजकारणामध्ये सत्ता मिळवण्यासाठी जितका संघर्ष करावा लागतो, त्यापेक्षा अधिक टिकवण्यासाठी करावा लागतो. प्रचंड कष्ट आणि पराकोटीचा संयम यामुळेच, उतवयात त्यांना देशाचे प्रतिनिधित्व करता आले. तेंव्हा आपल्या ध्येयासाठी वेळ द्या, कष्ट करा, संयम बाळगा.

तुरुंगात मोठा छळ झाला. मोठा त्रास सहन करावा लागला. एवढा भयानक तुरुंगवास भोगल्यानंतर एखादा सामान्य माणूस पार खचून गेला असता. परंतु, मंडेला हे एक अजब रसायन होते. म्हणूनच, भारत सरकारने त्यांना भारतरत्न हा सर्वोच्च मानाचा पुरस्कार देऊन सन्मानित केले. शिवाय, शांततेचे नोबेल पारितोषिक देऊन त्यांचा गौरव करण्यात आला. त्यांना दुसरे म. गांधी म्हणून ओळखले जाते. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 122

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*
🎯 *भाग - 122*
🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

गुलामगिरीचे, अनाथाचे जगणे वाट्याला आलेल्या एका गुलामाचा, एक गुलाम ते एक यशवंत होण्यापर्यंतचा प्रेरणादायी प्रवासाची ही संघर्षमय गाथा...

12 जुलै 1864 रोजी अमेरिकेतील एका गरीब, निग्रो दांपत्याच्या पोटी त्याचा जन्म झाला. अमेरिकेतील तत्कालीन सामाजिक परिस्थतीत श्वेतवर्णीय, कृष्णवर्णीयांना गुलाम म्हणून राबवून घ्यायचे. त्यांच्यावर प्रचंड अन्याय करायचे. साहजिकच एका कृष्णवर्णीय कुटुंबात जन्माला आल्याने, त्याच्या आई-वडिलांना आणि त्याला देखील गुलामगिरीच्या भयंकर यातना सहन कराव्या लागल्या.

त्याच्या जन्माच्या वेळी त्याच्या वडिलांचा अपघाती मृत्यू झाला. तो थोडा मोठा झाल्यावर त्याच्या आईला काही लोकांनी पळून नेले. अनाथाचे जीवन त्याच्या वाट्याला आले. एका दयाळू श्वेतवर्णीय कुटुंबाने त्याचा सांभाळ केला. तो दिवसभर शेतात काम करायचा आणि रात्र एका गोठ्यात काढायचा.

तो लहानपणापासूनच कुशाग्र बुद्धीचा. त्यामुळे मालकिणीने शिकवलेले प्रत्येक काम, तो एका प्रयत्नात शिकायचा. शेती हा त्याचा आवडता विषय. त्यामुळे शेतातील प्रत्येक काम, तो अतिशय आवडीने आणि तन्मयतेने करायचा. त्याला शिकण्याची प्रचंड इच्छा होती. पण, त्या काळी शिक्षण ही फक्त श्वेतवर्णीयांची मक्तेदारी होती. हे जेव्हा त्याला समजलं, तेव्हा त्याला प्रचंड दुःख झालं.

' जेव्हा आपण एखादी इच्छा व्यक्त करतो, तेव्हा ती पूर्ण करण्याचे कित्येक मार्ग आपोआप तयार होतात. फक्त आपली इच्छा प्रामाणिक असणे. फार महत्त्वाचे आहे.' त्या निग्रो बालकाची शिक्षण घेण्याची इच्छा खूप प्रामाणिक होती. म्हणूनच, त्याच्या दयाळू मालकाने त्याला आपल्या घरी प्रारंभिक शिक्षण देण्यास सुरुवात केली.

प्रारंभिक शिक्षण पूर्ण केल्यानंतर त्याला पुढील शिक्षणासाठी, निग्रो मुलांसाठी असलेल्या एकमेव शाळेत पाठवण्यात आले. घराघरात जाऊन भांडी घासणे, झाडू मारणे, कपडे धुणे यासारखी कामे करून, प्रसंगी उपाशी राहून त्याने आपले शिक्षण पूर्ण केले. हायस्कूल मध्ये त्याने सर्वाधिक गुण मिळविले. पुढे कॉलेज मधील शिक्षणासाठी त्याला तो केवळ निग्रो आहे. म्हणून प्रवेश नाकारला. पण, शिकण्याची प्रामाणिक इच्छा असल्याने, त्याला इंडियानो येथील कॉलेजमध्ये रसायन आणि वनस्पतीशास्त्र विषयासाठी प्रवेश मिळाला. येथे देखील त्याने प्रचंड मेहनत करून, चांगले गुण मिळविण्यात यशस्वी झाला. पुढे त्याच कॉलेजमध्ये प्रोफेसर नोकरी मिळाली. काही कालावधीनंतर त्याने नोकरी सोडली आणि एलबामा सारख्या मागास भागात काम करण्यासाठी निघून गेला. येथे त्याने एक शेती शाळा सुरू केली. त्यात अनेक प्रयोग करून, शेती किती किफायतशीर आहे ? हे पटवून दिले. सव्वाशे वर्षांपूर्वी शेतीत अनेक प्रयोग करणारा, तो शास्त्रज्ञ म्हणजेच जॉर्ज वॉशिंग्टन कार्व्हर होय.

कार्व्हर यांचा जन्म गरीब कुटुंबात झाला. गुलामगिरीचे, अनाथांचे जगणे वाट्याला आले, निग्रो म्हणून अनेक वेळा शिक्षणाचा हक्क डावलण्यात आला. शिक्षण घेण्यासाठी अनेक हालअपेष्टा सहन कराव्या लागल्या. पण, तरीही त्यांनी संघर्ष केला. यावरूनच, कार्व्हर यांची जिद्द आणि दुर्दम्य इच्छाशक्ती त्यांच्या कष्टदायी जीवनातून दिसते.

कितीही वेळा ठेच लागली ? तरी प्रयत्न करणे थांबवायचे नाहीत. ही शिकवण आपल्याला मिळते. थोडे जरी अपयश आले, तरी आपण नशिबाला दोष देतो वा इतर कारणं पुढे करतो. पण, शेवटपर्यंत संयम ठेवून प्रयत्न करायचे. मात्र आपल्याकडून राहून जाते. कार्व्हर प्रयत्नशील म्हणूनच, ते यशस्वी शास्त्रज्ञ होऊ शकले. म्हणूनच, कार्व्हर यांचा अमेरिकेला घडवणाऱ्या महानायकांमध्ये समावेश होतो. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

शेतकरी शेतात राबतो. पण, आपल्या शेतमालाची किंमत तो कधीच ठरवू शकत नाही.तो शेतीसाठी ज्या ज्या बाबींची खरेदी करतो. त्यांच्या किमतीवरदेखील त्याचं नियंत्रण नाही. यामुळे बऱ्याचदा पिकाचा उत्पादनखर्च बाजारात ठरलेल्या त्याच्या विक्री-किमतीपेक्षा जास्त होतो. म्हणजेच, शेती करून शेतकऱ्याला नफा मिळण्याऐवजी तोटाच होतो. ही सर्वमान्य समस्या. पण, काव्‍‌र्हर यांनी यावर उपाय म्हणून मोलवृद्धी (व्हॅल्यू अ‍ॅडिशन) हा प्रकार शोधून काढला. पिकाची विक्री करण्याऐवजी त्यावर प्रक्रिया करून, विविध अन्नपदार्थ बनवले आणि ते विकले, तर त्यातून जास्त नफा मिळतो, हे या मोलवृद्धीचे तत्त्व. 

शेती हा भारतीय अर्थव्यवस्थेचा कणा. पर्यायाने शेतकरी हाच या व्यवस्थेचा कणा आहे. आपण शेतकऱ्याला जगाचा पोशिंदा असे म्हणतो. तो शेतात राबतो,पिकवतो म्हणूनच आपण पोटभरून खाऊ शकतो. पण,गेल्या काही दिवसापासून देशभरात कर्जमाफी आणि शेतकरी संप हे मुद्दे चर्चिले गेले. याला कारण असे कि,आर्थिक परिस्थितीला कंटाळून आजवर कित्येक शेतकऱ्यांनी केलेल्या आत्महत्या. आजवर अनेकवेळा कर्जमाफी देऊनही या आत्महत्यांचे प्रमाण काही कमी झाले नाही. या आत्महत्या कशा थांबवता येतील?या प्रश्नाचे उत्तर अजूनही सरकारला सापडले नाही. पण,पुण्यातील एका माऊलीला या प्रश्नाचे उत्तर सापडले.त्या माऊलीचा हा प्रेरणादायी प्रवास.....

यशवंत एक प्रेरणास्त्रोत भाग 13

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 121

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 121*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

गरीब कुटुंबात जन्माला आलेल्या आणि स्वतःच्या हिमतीवर यशाच्या शिखरावर पोहोचलेल्या एका तरुणीच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा...

9 जानेवारी 2000 रोजी आसामसारख्या डोंगराळ राज्यातील एका खेडेगावात, एका गरीब शेतकऱ्याच्या पोटी, 6 मुलांनंतर जन्माला आलेली ती. लहानपणापासूनच प्रचंड चपळ. एकदा तर तिने धावत एका कार ला मागे टाकले होते. 

ती दोनच दिवस फुटबॉल शिकली. अन् तिसऱ्या दिवसापासून तिने गोल करायला सुरुवात केली. ती आपल्या गावात, तालुक्यात, जिल्ह्यात केवळ शंभर रुपयांसाठी फुटबॉल खेळायला जायची. तिला फुटबॉल मधील स्ट्रायकर व्हायचे होते. शालेय जीवनात असतानाच फुटबॉल संघ निवड प्रक्रियेसाठी गेली. मैदानावरील तिची ऊर्जा, कामगिरी, धावपळ, चपळता पाहून एका प्रशिक्षकाने तिला फुटबॉलपटू न होण्याचा आणि अॅथलेटिक्स मध्ये करिअर करण्याचा सल्ला दिला. 

तिने हा सल्ला मानला आणि ती रेसिंग ची तयारी करू लागली. सर्वात वेगवान धावपटू होण्याचा तिने ध्यास घेतला. अंगभूत असणारे कौशल्य आणि तिची मेहनत या जोरावर ती शालेय स्पर्धांमध्ये सुवर्णपदकं जिंकू लागली. आता ती राज्य स्तरावरील स्पर्धांमध्ये सहभाग घेऊ लागली. परंतु, कमी अनुभव, कमी सराव यामुळे तिला राज्यस्तरीय स्पर्धांमध्ये अपयश आले. ती खचू लागली. परंतु, तिच्यात असलेल्या ऊर्जेची, क्षमतेची जाणीव असलेले एक प्रशिक्षक तिच्या घरी आले. त्यांनी तिला आपल्या सोबत ट्रेनिंग सेंटर मध्ये नेले. तिथे ती कसून सराव करू लागली. जीव तोडून मेहनत करू लागली. जिंकण्यासाठी कठोर मेहनत करण्याची तयारी आणि प्रशिक्षकांच्या मार्गदर्शनाखाली ती अनेक स्पर्धा लिलया जिंकू लागली. जुलै 2019 युरोपमध्ये धावण्याच्या स्पर्धेत वेगवेगळ्या प्रकारात, तिने केवळ 19 दिवसात 6 सुवर्णपदकं जिंकली आणि भारतीयांसह साऱ्या जगाची कौतुकाची थाप मिळविली. असा पराक्रम करणारी ती म्हणजेच हिमा दास...

काही दिवसापूर्वी कोल्हापूर जिल्ह्यातील वर्तमानपत्राची बातमी वाचली. एका कॉलेज तरुणीने वडिलांच्या गरिबीला कंटाळून आत्महत्या केली. गरीब घरात जन्माला येणे. हा दोष नाही. पण, परंतु गरीब म्हणून मरणे. हा दोष आहे. एका गरीब शेतकऱ्याच्या पोटी जन्माला येऊन सुद्धा, वेगवेगळ्या साधनांची कमतरता असून सुद्धा, हिमालयाच्या उंची इतकं उत्तुंग यश तिने गाठलं आहे. अजाणत्या वयात नेमका आपला आदर्श कोण आहेत ? यावर आपले भविष्य अवलंबून असते. आपला आदर्श जर हिमा सारख्या व्यक्ती असतील तर नक्कीच आपल्या आयुष्य यशाने भारून जाईल, याऊलट आपले आदर्श आर्ची-परशा असतील तर सैराटसारखे कोणीही मारून जाईल. 

आपल्या समोर आलेल्या परिस्थितीला सामोरे जाऊन, त्याच्यावर मात करून, ती परिस्थिती आपल्याला बदलता येते. हिमा दास हे त्याचेच एक उदाहरण. तेंव्हा, समोर आलेल्या परिस्थितीला न घाबरता धैर्याने सामोरे जा. त्याच्याशी लढा. परिस्थितीचे गुलाम न होता. परिस्थितीला आपलं गुलाम बनवा. 

एकेकाळी अनवाणी सराव करणाऱ्या हिमाच्या नावाने आज जगातील सर्वाधिक खपाची शूज कंपनी शूज तयार करते आहे. म्हणूनच हिमा एक यशवंत आहे.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 120

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 119*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

बापाचं स्वप्नं पूर्ण करणाऱ्या एका मुलीच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा....

18 जुलै 1996 रोजी मुंबईमध्ये श्रीनिवास आणि स्मिता या दाम्पत्याच्या पोटी तिचा जन्म झाला. 

तिचे वडील निष्णात क्रिकेटपटू. पण, व्यवसायामुळे त्यांना खेळाकडे लक्ष देता आले नाही. परंतु ते आपल्या मुलाला क्रिकेटपटू बनविण्याचे स्वप्नं पाहत होते. त्यासाठी त्यांनी मुलाला प्रशिक्षण देण्यास सुरुवात केली. पण, झाले वेगळेच.

मुलाला प्रशिक्षण देताना नकळत मुलीला देखील क्रिकेटचे वेड कधी लागले ? हे कुणालाच कळले नाही. तेंव्हा वयाच्या सहाव्या वर्षापासून तिला  क्रिकेटचे बाळकडू मिळायला सुरुवात झाली. 

तशी ती उजव्या हाताची. पण,तिच्या प्रशिक्षकांनी तिला जाणीपूर्वक डावखुऱ्या हाताने सराव करण्यास सांगितले. सुरुवातीला ते जड गेले. परंतु, तिने ती कला नंतर हस्तगत केली. ती नऊ वर्षांची असताना महाराष्ट्राच्या Undar-15 च्या संघात खेळली. पुढे 11 व्या वर्षी Undar-19 च्या संघात महाराष्ट्राकडून खेळली. तिचा खेळ इतका अप्रतिम होता की, तिची प्रत्येक टप्प्यावर संधी मिळत गेली. प्रत्येक मिळालेल्या प्रत्येक संधीचं ती सोनं करत गेली.स्वतःला सिद्ध करत गेली.

जे स्वप्नं उराशी बाळगून ती खेळत होती, जे स्वप्नं तिच्या वडिलांनी पाहिलं होतं, ते स्वप्नं पूर्ण होण्याची वेळ आली. केवळ वयाच्या सतराव्या वर्षीच तिची भारतीय महिला संघात निवड झाली. तिने आपली निवड सार्थ ठरवली. 2018 सालातील सर्वोत्तम खेळाडूचा पुरस्कारही तिने पटकावला. अशी कामगिरी करणारी, ती केवळ दुसरीच महिला क्रिकेटपटू होती. ती महिला क्रिकेटपटू म्हणजेच सांगलीची स्मृती मानधना. 

ज्याला चित्रकार व्हायचंय. त्यांने नियमित चित्र काढण्याचा सराव करणे गरजेचे आहे. ज्याला उत्तम गायक व्हायचे आहे त्यांने नियमित रियाज करणे गरजेचे आहे. स्मृतीच्या बाबतीत, तिने आपले ध्येय फार आधीच निश्चित केले होते. त्यामुळे ती प्रचंड सराव करत होती. आजचे आपण पाहत असलेले तिचे यश, हे गेले दीड दशक ती करत असलेल्या सरावाचे फलित आहे. शेवटी सराव आणि सातत्य याखेरीज यश मिळणार नाही. 

भारतीय महिला क्रिकेटमध्ये द्विशतक करणारी स्मृती पहिली खेळाडू आहे. 

आयसीसीच्या महिला संघामध्ये स्थान मिळवणारी स्मृती एकमेव खेळाडू आहे.

2019 पासुन  ICC क्रिकेट जागतिक क्रमवारीत स्मृती पहिल्या स्थानावर विराजमान झाली आहे. इतका सारा पराक्रम करणारी स्मृती, विश्वचषक स्पर्धेपूर्वी, केवळ चार-पाच महिने अगोदर, मोठ्या दुखापतीला सामोरे गेली. या दुखापतीमुळे तिला नीट चालताही येत नव्हते. परंतु, भारतीय महिला संघाला विश्वचषक जिंकून द्यायचाच. या निर्धाराने तिने स्वतःला तयार केले. दुखापतीतून सावरली.  नव्या जोमाने, नव्या उत्साहाने तयारीला लागली. स्वतःला पुन्हा सिद्ध केले. उत्तम खेळ केला आणि संघाला अंतिम सामन्यापर्यंत घेवून गेली. म्हणूनच ती एक यशवंत आहे. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 119

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 119*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

स्वतःच्या हिमतीवर स्वतःची वाईट वेळ बदलणाऱ्या, एका जिद्दी काकूच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा...

अमरावती जिल्ह्यातील अंजनगाव सुर्जी या गावात राहणारी ती. एका गरीब वडिलांची मुलगी. तिला पाच बहिणी. म्हणून तिचे लग्न लवकर करून देण्यात आले. अभ्यासात कधीच मागे नसणाऱ्या तिला शिकण्याची फार आवड. त्यामुळे लग्न झाल्यावर, ती फारशी समाधानी नव्हती. एका शाळेत शिपाई असणाऱ्या पतीच्या मदतीने, काही वर्ष तिनं अभ्यास सुरू ठेवला. स्पर्धा परीक्षांची तयारी केली. पण, अभ्यासाची जागा कौटुंबिक जबाबदाऱ्यांनी घेतली. मुलं झाली. त्यामुळे तिचे शिक्षण मागे पडले. शिक्षण थांबले असले तरी, ती काही थांबली नाही. तिने वाचनाची आवड कायम ठेवली. मिळेल ते पुस्तक आणि मिळेल तेवढा वेळ ती वाचन करायची.

पतीच्या मिळणार्‍या पगारात त्यांचे कुटुंब चालायचे. कोणाकडे उसने मागायची वेळ त्यांच्यावर कधीच आली नाही. परंतु एकदा मुलगा खूपच आजारी पडल्यामुळे त्यांना पैशाची अडचण जाणवू लागली. तेव्हा, मात्र तिने घराबाहेर पडण्याचा, नोकरी करण्याचा निर्णय घेतला. खूप प्रयत्न केला. पण, नोकरी मिळाली नाही. शेवटी तिला आपल्या पतीच्या शाळेतच काम मिळाले. खिचडी शिजवण्याचे काम. शाळेतील सर्व मुलं तिला खिचडीवाल्या काकू म्हणून हाक मारायची. तेव्हा, ती सर्वार्थाने काकू झाली.

काकू पदवीधर असून देखील, मिळालेले काम अतिशय आवडीने आणि प्रामाणिकपणे करायची. सोबतच, वाचनाचा आपला छंद देखील जपायची. आपली परिस्थिती बदलली पाहिजे. यासाठी आपण काहीतरी केलं पाहिजे. असा विचार ती सतत करायची. आपली वेळ बदलण्याची संधी काकूने शोधली. तिने 2018 साली एक प्रयत्न करून पाहिला. त्यात तिला अपयश आले. ती नाराज झाली नाही. पुन्हा 2019 साली तिने प्रयत्न केला. आपली वेळ बदलण्याच्या दृष्टीने तिने टाकलेले, हे पहिलं पाऊल. 'कौन बनेगा करोडपती' या लोकप्रिय कार्यक्रमात सहभाग नोंदवण्यासाठी तिने प्रयत्न केला होता. अकराव्या सिझनमध्ये सुरुवातीला 32 लाख इच्छुक आले होते. त्यापैकी 4800 स्पर्धक पात्र ठरले. ऑडीशनसाठी 120 स्पर्धक पात्र ठरले. त्यात काकू देखील पात्र ठरली. एक एक अडथळा पार करून काकू हॉटसिटवर आली. समोर असलेल्या बिग बींनी एक एक प्रश्न विचारायला सुरुवात केली. आजवर केलेल्या अभ्यासाचा आधार घेत. काकूने एक एक अडथळा पार करत, प्रश्नाचे उत्तर अचूक देत, यशाला गवसणी घातली आणि सिजन 11 ची ती दुसरी करोडपती बनली. ती करोडपती काकू म्हणजेच बबिता ताडे होय.

बबिता ताडे या खूपच नशीबवान होत्या. म्हणूनच, त्या करोडपती बनल्या. असं म्हणणं कितपत योग्य ठरेल?? असं म्हणणं म्हणजे काकूंनी आजवर केलेले कष्ट, सहन केलेल्या यातनांचा अपमान केल्यासारखे होईल. असे मला वाटते. त्या नशीबवान होत्या म्हणून त्या वीस वर्ष शाळेत खिचडी बनवण्याचे काम करत होत्या का ?? असं म्हणायचं का ?? हे संयुक्तिक ठरणार नाही. काकूंची वेळ चांगली नव्हती. परिस्थतीमुळे त्यांना शिक्षण अर्धवट सोडून द्यावे लागले. परंतु, त्यांची शिकण्याची प्रक्रिया, वाचनाच्या माध्यमातून सतत सुरूच होती. आपल्या बुद्धिमत्तेच्या आणि अभ्यासाच्या जोरावर त्यांनी आपली वेळ (परिस्थिती) बदलली आहे. प्रत्येक व्यक्तीला आपली वेळ बदलण्याची संधी मिळत असते. त्यासाठी सतत क्रियाशील असणं गरजेचं आहे. काकू ज्या प्रकारे क्रियाशील होत्या. त्याप्रकारे क्रियाशील राहण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे. ज्ञानाची कवाडे सतत खुली असली पाहिजेत. तरच करोडपती होता येते.

एक मध्यान्ह भोजन शिजविणारी खिचडीवाली काकू ते करोडपती काकू पर्यंतचा प्रवास सोपा नव्हता. याची कल्पना आपल्याला आलीच असेल.  त्यांच्या या यशाची दखल घेऊन, अमरावती जिल्हा परिषदेने मतदान जनजागृती कार्यक्रमाच्या ब्रँड अँबेसिडर म्हणून बबीता ताडे यांची निवड केली. म्हणूनच, त्या एक  यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग -118

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 118*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.* 

वयाच्या 50 व्या वर्षी झालेल्या अपमानामुळे कौटुंबिक व्यवसायातून बाहेर पडून स्वतःचे अस्तित्व निर्माण करणाऱ्या एका महिलेचा हा प्रेरणादायी प्रवास....

26 सप्टेंबर 1964 रोजी शिक्षक असलेल्या पित्याचा पोटी तिचा जन्म झाला. दहा वर्षं नोकरी केल्यानंतर वडिलांनी नोकरी सोडली आणि आपल्या भावाच्या टूर्स अँड ट्रॅव्हल्स व्यवसायात हातभार लावण्यासाठी सहभागी झाले. तिचे वडील प्रचंड मेहनती असल्याने त्यांनी तो व्यवसाय नावारूपास आणला. परंतु, वडिलांचे आणि काकाचे पटले नाही. त्यामुळे वयाच्या 50 व्या वर्षी ते त्यातून बाहेर पडले. 

तिच्या वडिलांनी ती, एक बहिण आणि दोन भाऊ यांना सोबत घेऊन एका नव्या कंपनीची सुरुवात केली. एक अशी कंपनी जी, मराठी माणसांच्या मानसिकतेचा विचार करून पर्यटनाची उत्तम संधी उपलब्ध करून देत असे. 

वडिलांनी अनुभव आणि मेहनतीच्या जोरावर अल्पावधीतच होती कंपनी नावारूपास आली. वय झाल्याने वडिलांनी कारभार तिच्या हातात दिला. ज्यावेळी ती त्या कंपनीची एमडी झाली, त्यावेळी ती कंपनी दोनशे कोटींची होती. तिने आपल्या कल्पकतेने, व्यवसाय चातुर्याने आणि मेहनतीने केवळ सात वर्षातच, ती कंपनी साडेसातशे कोटींवर नेली. 

हा व्यवसाय त्यांचा कौटुंबिक व्यवसाय. भावाच्या अतिमहत्त्वाकांक्षेमुळे, तिला कशाचीही कल्पना न देता, एमडी पदावरून काढून टाकण्यात आले. तिची नेमणूक फक्त कंपनीची मेन्टोर ( सल्लागार ) म्हणून करण्यात आली. 

तिला या गोष्टीचा प्रचंड त्रास झाला. जी कंपनी आपण प्राणपणाने जपली, तिला यशाच्या अत्युच्च शिखरावर नेऊन पोहोचवले, त्याच कंपनीत तिला संतापजनक वागणूक मिळत होती. झालेला हा अपमान तिला मुळीच सहन झाला नाही आणि तिने कंपनीतून बाहेर निर्णय घेतला. तेही वयाच्या 50 व्या वर्षी. 

कंपनीतून बाहेर पडण्यापूर्वी तिच्याजवळ भविष्याची कोणतीही योजना नव्हती. हाती कसलेही भांडवल नव्हते. फक्त पाठीशी तीस वर्षाचा टूर्स अँड ट्रॅव्हल्स व्यवसायातील अनुभव होता आणि यांचा अनुभवाच्या जोरावर तिने एका नव्या कंपनीची सुरुवात केली. केवळ दीडच महिन्यात तिने नव्या कंपनीची स्थापना केली. आपल्या अनुभवाच्या जोरावर केवळ पाच महिन्यात तब्बल 14000 पर्यटकांना, पर्यटनाची संधी उपलब्ध करून दिली. ज्या महिलेने वयाच्या पन्नाशीत हा पराक्रम केला. ती महिला म्हणजेच वीणा वर्ल्डच्या संस्थापिका वीणा पाटील होय.

शून्यातून विश्व निर्माण करणारी, हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकी जी काही महिला व्यक्तिमत्व आपल्यासमोर आहेत, त्यापैकीच एक म्हणजे वीणा पाटील. आश्चर्यकारक रीतीने त्यांना केसरी टूर्स मधून बाहेर पडण्याची वेळ आली. बाहेर पडताना त्यांना जरी त्रास झाला असला, तरी ती त्यांच्यासाठी एक नवी संधी होती. 

ही तिच संधी होती, स्वतःला सिद्ध करण्याची...

ही तिच संधी होती, स्वतःच्या क्षमता तपासून पाहण्याची...

ही तिच संधी होती, स्वतःच्या मनगटात किती दम आहे ? हे दाखवून देण्याची...

हे तिच संधी होती, आपण इतरांपेक्षा किती वेगळे आहोत हे दाखवून देण्याची 

ही तिच संधी होती, आपण काय चीज आहोत ? हे दाखवून देण्याची...

वीणा पाटील यांच्या प्रवासातून एक गोष्ट नक्कीच लक्षात येते की, "आपल्या जीवनात ज्या काही वाईट घटना आपल्या सोबत घडत असतात. त्यातून नेहमी चांगलेच घडत असते. जे घडतं ते चांगल्यासाठीच ! " आपल्या सोबत घडणाऱ्या वाईट घटनांमुळे, स्वतःला सिद्ध करण्याची, आपल्या क्षमता तपासून पाहण्याची, आपण कोण आहोत ? आपण काय करू शकतोत ? हे जगाला दाखवून देण्याची संधी आपल्या मिळते. म्हणून, जीवनात घडणाऱ्या नकारात्मक गोष्टींकडे, घटनांकडे सकारात्मक दृष्टिकोनाने बघायला शिका, म्हणजे आपल्याला यशस्वी होण्यापासून कोणीही रोखू शकणार नाही. 

आयुष्यातील ऐन उमेदीची 30 वर्षे केसरी साठी खर्च केल्यानंतर ही, वीणा पाटील यांनी मिळालेल्या संधीचं सोनं केलं. व्यवसायात आलेल्या प्रत्येक आव्हानांतून मार्ग काढत, त्यावर मात करत, त्यांनी आपला व्यवसाय उभा केला. केवळ सात वर्षातच त्यांनी शून्यातून सुरू केलेल्या कंपनीचा विस्तार साडे आठशे कोटी रुपयांपर्यंत नेला आहे. म्हणूनच, त्या एक यशवंत आहेत. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 117

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 117*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.* 

आई - वडिलांचे स्वप्नं पूर्ण करणाऱ्या, एका मुलीच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा...

17 मार्च 1990 रोजी हरियाणातील हिसार येथे तिचा जन्म झाला. हरियाणा म्हणजे सर्वाधिक स्त्री-भ्रूणहत्येसाठी बदनाम असलेलं राज्य. साहजिकच तिच्या जन्माने आजीचा भ्रमनिरास झाला. तिला वंशाला दिवा हवा होता. ती नकुशी झाली. आजीने तिचं तोंड देखील पाहिलं नाही. आजी मागासलेल्या आणि बुरसट विचारसरणीची होती. परंतु, तिचे आई-वडील दोघेही उच्चशिक्षित असल्याने, त्यांनी आजीच्या या विचारांना फारसं महत्त्व दिलं नाही.

वडील हरियाणातील कृषी विद्यापीठात कार्यरत होते तर, आई राज्यस्तरावरील बॅडमिंटन खेळाडू. तिला राष्ट्रीय स्तरावरील खेळाडू व्हायचं होतं. पण, ते शक्य झालं नाही. आपल्या मुलीनं स्वप्नं पूर्ण करावं. ही तिची तळमळ. त्यामुळे अगदी लहानपणापासूनच तिच्या हातात बॅडमिंटन रॅकेट आले. वडिलांची बदली हैद्राबाद मध्ये झाली. तिचे पुढील शिक्षण हैद्राबादमध्ये झाले. हैद्राबादमधील सुरुवातीचा काळ अतिशय संघर्षाचा होता.

वयाच्या आठव्या वर्षी तिच्या बॅडमिंटन प्रशिक्षणास सुरुवात झाली. येथे तिला अतिशय उत्तम प्रशिक्षक लाभले. तिच्या बॅडमिंटन मधील कौशल्याचा खऱ्या अर्थाने विकास झाला. तिचे वडील तिला दररोज सकाळी 6 वाजता आपल्या स्कुटरवर बसवून 20 किमी दूर असलेल्या मैदानावर सरावासाठी घेवून जायचे. तेथून लगेचच शाळेत. दुपारी शाळा सुटल्यानंतर आई पुन्हा तिला 20 किमीवर असलेल्या मैदानावर सरावासाठी घेवून जायची. तेथून ती रात्री 9.30 लाच घरी यायची. दररोज 100 किमी प्रवास करून तिची प्रचंड दमछाक व्हायची. गुडघे दुखायचे. परंतु तिने खेळ सोडला नाही. कारण, एकच तिला बॅडमिंटन खेळात नाव कमवायचे होते. ते तिचे स्वप्नं होते. त्यासाठी तिची मेहनत करायची तयारी होती.

बॅडमिंटन चे प्रशिक्षण घेताना, मोठ्या प्रमाणात खर्च व्हायचा. तिच्या वडिलांनी आपला भविष्य निर्वाह निधी मोठ्या प्रमाणात खर्च केला आणि वडील करत असलेल्या खर्चाची तिला जाणीव होती. त्यामुळेच, ती अतिशय प्रामाणिकपणे मेहनत करत होती. तिच्या प्रामाणिक मेहनतीचे फळ तिला वेगवेगळं स्पर्धात मिळायचेच. शालेय, आंतरशालेय, जिल्हास्तरीय, राज्यस्तरीय स्पर्धांमध्ये ती यशस्वी होत गेली. वेगवेगळ्या स्पर्धात तिने भारताचे नेतृत्व केले. 2012 साली झालेल्या ऑलंपिक स्पर्धेत तिने बॅडमिंटनमध्ये कांस्य पदक पटकावले. असा पराक्रम करणारी ती पहिलीच महिला भारतीय ठरली. ती महिला म्हणजेच सायना नेहवाल होय. 

सायनाला आपल्या जीवनात अनेक कठीण प्रसंगांना तोंड द्यावे लागले आहे. सुरुवातीच्या काळात करावा लागलेला प्रवास असो, की पाय आणि गुढघे दुखीचा त्रास, झालेले पराभव असोत किंवा टीकाकारांनी केलेली टीका असो. या सर्वावर तिच्याकडे एक उपाय आहे. तो म्हणजे कठोर मेहनत आणि सातत्य. तिच्या या उपायाने तिने जागतिक क्रमवारीत अव्वल स्थान मिळवले आहे. 

बरेच पालक मुलांच्या शिक्षणासाठी अतोनात खर्च करत असतात. परंतु, मुलांना याची जाणीव नसते. त्यामुळेच आईवडील खर्च करत असलेल्या, पैशावर मौजमजा करणे, मस्ती करणे, फिरणे यासारख्या गोष्टींवर त्यांचे लक्ष अधिक केंद्रित झालेले असते. साहजिकच अभ्यासाकडे दुर्लक्षच होते. 

आई-वडील आपल्यासाठी, त्यांच्या भविष्याची जमापुंजी खर्च करतात. परंतु आपल्याला ते करत असलेल्या कष्टाची बिलकुल जाणीव नसते. त्यामुळेच ऐन तारुण्यात आपले लक्ष विचलित होऊन, आपण ध्येयापासून दुरावतो. तेव्हा, आपल्या ध्येयावर सायनासारखे लक्ष केंद्रित करणं आणि तिच्यासारखी मेहनत, कष्ट करून आई-वडिलांची स्वप्नं पूर्ण करणं. यशस्वी होणं. हे आपल्या जीवनाचं अंतिम ध्येय असलं पाहिजे. याची जाणीव आजच्या तरुण-तरुणींनी ठेवली पाहिजे.

सायनाला भारत सरकारने अर्जुन, खेलरत्न, पद्मश्री आणि पद्मविभूषण असे मानाचे पुरस्कार तिला मिळाले आहेत. म्हणूनच, ती एक यशवंत आहे. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 116

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 116*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.* 

हाती घेतलेल्या कार्यासाठी संपूर्ण संपत्ती खर्च करून, प्रसंगी सौभाग्याचे प्रतिक गहाण ठेवावे लागलेल्या एका महिलेचा हा प्रेरणादायी प्रवास...

तिचा जन्म वांद्रे, मुंबई येथे झाला. वडील प्रा. रमाकांत सिनारी हे स्वातंत्र्य सेनानी होते. गोव्याला पोर्तुगिजांच्या तावडीतून सोडविण्यात त्यांचा मोलाचा वाटा होता. त्यामुळे देशसेवेचे बाळकडू तिला लहानपणापासूनच मिळाले. मोठेपणी देशाची सेवा करण्याचं स्वप्नं, ती मनी बाळगून होती. 

लहानपणापासून अभ्यासात खूप हुशार. त्यामुळे सहाजिकच डॉक्टर किंवा इंजिनिअर होण्याची संधी तिला मिळाली. तिने डॉक्टर होण्याचा मार्ग निवडला. 

मुंबईत वैद्यकीय शिक्षण घेत असतानाच, तिची भेट एका सैन्य डॉक्टर असलेल्या अधिकाऱ्याशी झाली. दोघांच्या भेटी वाढल्या. भेटीचे रूपांतर प्रेमात झाले आणि दोघांनी घरच्यांचा विरोध पत्करून विवाह केला. लग्न झाले तेंव्हा ती 19 वर्षाची होती.

लग्नाच्या वेळी तिचे पती मेजर डॉ. दिपक हे मार्शल आर्ट शिकत होते. "आपल्या पत्नीने सैन्यात कमांडो व्हावे." ही त्यांची इच्छा. कमांडो होण्यासाठी मार्शल आर्ट आवश्यक असल्यामुळे, त्यांनी तिला मार्शल आर्ट शिकविला. ते तिच्याकडून दिवसभर सराव करून घ्यायचे. तीही सैन्यात भरती व्हायचे. देशसेवा करण्याचे स्वप्नं पूर्ण करायचे म्हणून कठोर मेहनत करायची. तिची कठोर मेहनत पाहून, मैदानावर सरावासाठी येणारे सैन्य आणि सैन्य अधिकारी देखील अवाक् व्ह्यायचे. तिच्या मेहनतीचे त्यांना कौतुक वाटायचे. यामुळे तिला अधिक स्फुरण चढायचे. 

या कठोर मेहनतीचे फळ तिला मिळाले. ती सैन्यात भरती झाली नाही. परंतु, कमांडोंना प्रशिक्षण देण्याची संधी तिच्याकडे चालून आली. उभयंतांनी या संधीचं सोनं करायचं ठरविलं आणि सैन्याला प्रशिक्षण देण्याची तयारी दर्शविली. ते ही मोफत. गेली 20 वर्षे ती जवानांना मोफत प्रशिक्षण देण्याचे आव्हानात्मक काम करते आहे. ती कणखर महिला म्हणजेच डॉ. सीमा राव होय. 

डॉ. सीमा यांना जवानांना प्रशिक्षण देताना खूप अडचणींचा सामना करावा लागला. दररोज होणाऱ्या नव्या जखमांसह त्या प्रशिक्षणासाठी उभ्या राहत होत्या. या कामात त्यांनी स्वतःला इतकं झोकून दिलं की,आई होण्यासाठी देखील वेळ मिळाला नाही. आपल्या वडिलांच्या अंत्यविधीला देखील जाता आलं नाही. जवानांना मोफत प्रशिक्षण देत असताना, त्यांची संपत्ती खर्च झाली होती. प्रसंगी आपलं मंगळसूत्र गहाण ठेवून, मिळालेल्या पैशातून कमांडोना प्रशिक्षण दिलं. दररोज नवनव्या संकटांना तोंड देत, तब्बल 20 हजाराहून अधिक जवानांना प्रशिक्षित केले आहे. 

एक स्त्री असून देखील शारीरिक क्षमता कमावत, आर्थिक, कौटुंबिक समस्यांवर मात करून हाती घेतलेले कार्य सुरूच ठेवले. त्यांनी चालवलेलं हे कार्य अतिशय कौतुकास्पद आहे. एक स्त्री असून देखील पुरुषी वर्चस्व असणाऱ्या क्षेत्रात स्वत:च्या यशाचा झेंडा रोवणाऱ्या डॉ. सीमा राव यांचा आदर्श प्रत्येक स्त्री साठी लाखमोलाचा आहे. जवानांना प्रशिक्षण देणाऱ्या, त्या देशातील पहिल्यावहिल्या महिला आहेत. म्हणूनच त्या एक यशवंत आहेत. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

इतर लेख वाचण्यासाठी खालील फोटोवर क्लिक करा.

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 115

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 115*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.* 

" लंडन विमानतळावर एका आजीने तिला ओळखले आणि तिच्या गळ्यात पडून त्या रडू लागल्या. साठ-सत्तर वर्षापासून तुझ्यासारखंच करण्याची माझी इच्छा होती. पण, माझी इच्छा तू पूर्ण केलीस. जगभरातील लोकांना महाराष्ट्रीयन पदार्थ चाखायला दे. हेच आशीर्वाद." असे बोलून ती निघून गेली. हा प्रसंग जिच्या बाबतीत घडला, त्या महिलेच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा....

नागपुरातील एकत्र कुटुंबातील तिचा जन्म. साहजिकच तिच्यावर उत्तम संस्कार झाले. घरात महिलांचे प्रमाण जास्त असल्याने, स्वयंपाक बनविण्यात अगदी तरबेज झाली. जात्याच हुशार असल्याने MCA चे शिक्षण पूर्ण करून, इन्फोसिस सारख्या नामांकित IT कंपनीत तिची निवड झाली. सुरुवातीची काही वर्षे महाराष्ट्रात नोकरी केल्यावर तिची बदली बंगळूरू येथे झाली. 

येथे तिचे मन काही रमेना. अस्सल खवय्यी असल्याने तिला तेथील खानपान, खाद्य संस्कृती रुचली नाही. सदैव महाराष्ट्रीयन खाद्यपदार्थांची आठवण व्हायची. काही कामानिमित्त तिचे परदेशात जाणे झाले. विमानात महाराष्ट्रीयन खाद्यपदार्थ उपलब्ध नसल्याने, तिने 27 तासांचा प्रवासात केवळ ब्रेड खाऊनच केला. या प्रसंगाने तिच्या तळपायाची आग मस्तकाला गेलीच, शिवाय तिच्या मनात नव्या संधीची आणि वेगळया विचाराची निर्मिती झाली. 

"मराठमोळे खाद्यपदार्थ न मिळाल्याने मी इतकी बेचैन झाले. तर माझ्यासारखे असंख्य मराठी बांधव जगभरात आहेत. तेही होत असतीलच. माझ्यासाठी आणि या सर्वांसाठी काही करता येईल का ?" या प्रश्नाने तिची विचारचक्रे अधिक तीव्र झाली. "डोमिनोज सारखी परदेशी खाद्य कंपनी, भारतामध्ये हजारोच्या संख्येने शाखा निर्माण करून, आपले खाद्यपदार्थ भारतात लोकप्रिय करू शकते, तर महाराष्ट्रीयन पदार्थही जगभरात लोकप्रिय होऊ शकतील." या विचाराने ती अधिक प्रेरित झाली. आणि तिने 2012 साली इन्फोसिस मधील गलेलठ्ठ पगाराची नोकरी सोडून दिली. छोट्यासे हॉटेल सुरु केले. सूक्ष्म अभ्यास, परिपूर्ण नियोजन, अविश्रांत परिश्रम आणि आपल्या जवळील उत्तम ते ग्राहकांना देण्याचा प्रयत्न, यामुळे तिचे हॉटेल अमराठी प्रांतातही नावारूपास आले. अमराठी प्रांतात, महाराष्ट्रीयन खाद्यपदार्थ, लोकांच्या पसंतीस उतरवणे. ही सोपी गोष्ट नाही. एवढ्यावरच न थांबता, तिने जगभरात आपल्या हॉटेल च्या शाखा सुरू करण्याची मोहीम उघडली. जगभरात 5000 शाखांचे स्वप्न पाहणारी, ते सत्यात उतरवण्यासाठी दिवस रात्र एक करणारी ती नवदुर्गा म्हणजेच जयंती कठाळे आणि तिचे हॉटेल म्हणजेच पूर्णब्रह्म. 

"लंडन विमानतळावर भेटलेल्या आजीने जयंती कठाळे यांना ओळखले आणि त्या गळ्यात पडून त्या रडू लागल्या. साठ-सत्तर वर्षापासून तुझ्यासारखंच करण्याची माझी इच्छा होती. पण, माझी इच्छा तू पूर्ण केलीस. जगभरातील लोकांना महाराष्ट्रीयन पदार्थ चाखायला दे. हेच आशीर्वाद."असे बोलून ती निघून गेली. वरवर पाहता हा प्रसंग खूप साधा वाटत असेल. परंतु, मित्रांनो एक गोष्ट लक्षात आली असेलच की, "आपल्या मनात येणारे विचार पूर्ण करण्यासाठी आपण धडपडलो नाही, तर आपल्या मनातले विचार इतरांच्या माध्यमातून सत्यात येण्यासाठी, मूर्त स्वरूपात येण्यासाठी धडपडत असतात." सत्तर वर्षांपूर्वी त्या आजीने हा विचार सत्यात आणण्यासाठी धडपड केली असती, तर आज जयंती कठाळे यांच्या जागी ती आजी असती. म्हणूनच जयंती कठाळे एक यशवंत आहेत.

व्यवसाय आणि धोका हे समीकरणच आहे. धोका पत्करुनच व्यवसाय करायचा असतो. दृढनिश्चय, सूक्ष्म नियोजन, अविश्रांत मेहनत, प्रत्येक समस्येचे संधीत रूपांतरीत करण्याची क्षमता, सजगता आणि जागरूकता अश्या अनेक गुण-कौशल्ये अंगी असावी लागतात. नसली तरी ती अंगी बाणवावी लागतात. तरच व्यवसाय पूर्णत्वास येतो. व्यवसाय करण्यासाठीचे हे काही गुण, जसे जयंती कठाळे यांच्या आहेत, तसेच प्रत्येक स्त्री मध्येही असतात. स्त्री म्हणून रडत बसण्यापेक्षा, आपल्यातील बेस्ट ओळखून, त्याचा वापर करून, व्यवसाय अगदी डौलाने उभा करता येतो. हे जयंती कठाळे यांच्या जीवन प्रवासातून लक्षात येते. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार.

 धन्यवाद!!!!!  

काही प्रसिद्ध भागांसाठी  खालील फोटोवर क्लिक करा.

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 114

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 114*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

चाळीशी पार केलेल्या विवाहित पण, समाजाच्या दृष्टीने वांज असलेल्या एका महिलेच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा...

कर्नाटक राज्यातील रामनगर जिल्ह्यातील मगाडी तालुक्यातील हुलिकल या गावात तिचा जन्म झाला. घरची परिस्थिती अत्यंत हलाखीची असल्याने तिला शिक्षण घेता आले नाही. बालपणापासून मजुरीच करावी लागली.

विसाव्या वर्षी तिचा विवाह गावाशेजारील खेड्यातील गुरे राखणाऱ्या एका गरीब शेतकऱ्याशी झाला. जसं अठराविश्वदारिद्र माहेरी होतं, तसं सासरीही. समजूतदार असणारा नवरा हिच तिची संपत्ती. आपल्या कुटुंबाचा गाडा चालवण्यासाठी ती आपल्या पतीबरोबर काबाडकष्ट करू लागली. 

एक दिवस शेतातून घरी येताना गावातील काही बायका नटूनथटून समारंभाला निघाल्या होत्या. त्या पाहून तिलाही समारंभाला जायची इच्छा झाली.  लगबगीने ती घरी आली. घरी असलेल्या सासूला तिने विचारले, "गावातील बायका नटूनथटून समारंभाला निघाल्या आहेत. आपल्याकडे आमंत्रण आहे का ?" तिच्या या प्रश्नावर सासू खेकसली आणि म्हणाली, " त्यांच्या घरी डोहाळजेवणाचा कार्यक्रम आहे आणि तुझ्यासारखी अपशकुनी, वांझ घरात असल्यावर ते आपल्याला का आमंत्रण देतील ? "

तब्बल वीस वर्षे हा अपमान सहन करुन ती जगत होती. पण, आज तिला ते असह्य झालं होतं. जगणं नकोसं झालं होतं. म्हणून, कंटाळून आपलं आयुष्य संपवण्यासाठी ती घराबाहेर पडली. वाट दिसेल तिकडे ती जाऊ लागली. ऊन्हाने अंगाची लाही लाही होत होती. थकून भागून ती रस्त्याकडेला बसली. तिने सभोवताली नजर टाकली. तिला फक्त रुक्ष, ओसाड आणि उजाड झालेली धरणीमाय दिसत होती.

दोघींचीही अवस्था सारखीच. एक लेकरा अभावी वांझ आणि दुसरी झाडाअभावी रुक्ष. तिच्या मनात विचारांचे काहूर माजले. "मला लोक त्यांच्या घरी येणाऱ्या बाळासाठी अपशकुनी मानतात. इतकी सुंदर सृष्टी निर्माण करणाऱ्याने मला जन्माला घातले आहे. तर मग मी अपशकुनी कशी?? मी अपशकुनी नाही. मी या जगाला हे सिद्ध करून दाखवेन. भले माझी कुस फुलली नाही. पण, या रुक्ष धरणीची कुस मी फुलवून दाखवेन. या धरतीला सुजलाम् सुफलाम् करणे आणि स्वतःला सिद्ध करणे. हेच माझे ध्येय." असं ठरवून ती माघारी फिरली.

घडल्या प्रसंगाने जगण्याची नवी दिशा तिला प्राप्त झाली होती. मोठ्या आत्मविश्वासाने, उत्साहाने  तिने झाडे लावायला सुरुवात केली. रोपं आणण्यासाठी तिच्या कडे पैसे नव्हते. म्हणून ती झाडाच्या फांद्या तोडून त्यांचे कलम लावू लागली. नुसते झाड लावून ती गप्प बसत नव्हती, तर ते जगविण्यासाठी ती आटोकाट प्रयत्न करत होती. ती दररोज पहाटे डोक्यावर पाण्याचा हंडा घेऊन, गावापासून तीन किलोमीटर दूर असलेल्या रस्त्याच्या कडेला लावलेली झाडे जगवण्यासाठी जायची. जनावरांपासून झाडांचे रक्षण करण्यासाठी त्याभोवती कुंपण बांधायची. एक ना अनेक प्रकारची संकटे झेलून ती झाडांचे संवर्धन करायची. तिने साठ वर्षांत तब्बल 8000 झाडे लावून जगवली. म्हणून तिला ' वृक्ष माता ' असे म्हणतात. ती वृक्ष माता म्हणजेच थिम्माक्का. 

थिम्माक्का या निपुत्रिक असल्या तरीदेखील, त्यांनी तब्बल 8 हजार झाडं लावून, त्यांची आईप्रमाणे काळजी घेवून, त्यांचे संगोपन आणि संवर्धन केले आहे. हुलिकल व कुडूर या गावांना जोडणाऱ्या राज्य महामार्ग क्र.94 वरील सलग 4 किमी अंतरात 384 वडाची झाडे त्यांनी लावली आहेत. एका रांगेतील झाडे म्हणजे साल्लुमाराडा. ही झाडे सलग एका रांगेत उभी आहेत. म्हणूनच, त्यांना साल्लुमाराडा थिम्माक्का असेही म्हणतात. 

अपशकूनी म्हणून ज्या थिम्माक्कांना अनेक समारंभा मधून जाणीवपूर्वक डावलले जायचे, त्याच थिम्माक्का आज जगभरातील लोकांच्या चर्चेचा केंद्रबिंदू बनल्या आहेत. एखादी गोष्ट आपल्या जीवनाचा भाग कधीच होऊ शकणार नाही. म्हणून, जीवनाची शर्यत अर्ध्यातूनच सोडण्याचा विचार करणाऱ्या लोकांसाठी थिम्माक्का यांचा जीवनप्रवास मार्गदर्शक असा आहे. विपरीत परिस्थितीत देखील सकारात्मक विचार करण्याची प्रेरणा थिम्माक्का यांच्याकडून शिकण्यासारखे आहे. ज्यावेळी एका संधीचा दरवाजा बंद होत असतो, त्याचवेळी दुसऱ्या संधीचा दरवाजा खुला होत असतो. फक्त तो आपण शोधला पाहिजे. थिम्माक्का यांनी तो शोधला आणि त्या यशस्वी झाल्या. 

त्यांच्या या कार्याची दखल घेऊन 1995 मध्ये त्यांना ‘नॅशनल सिटिझन अवॉर्ड’ मिळाला आहे. ‘इंदिरा प्रियदर्शनी सन्मान’ अनेक देशी-परदेशी संस्थांचे पुरस्कार, सन्मान त्यांना मिळाले. भारत सरकारच्या पद्मश्री पुरस्काराने गौरविण्यात आलेले आहे. शिवाय बीबीसीने जगातील १०० प्रभावशाली महिलांची यादीत त्यांचा समावेश आहे. अमेरिका-कॅलिफॉर्निया येथील लॉस एंजेलिस आणि ओकलँड येथील संस्थेचे नाव आहे ‘थिमक्का रेसोर्ससि फॉर एनव्हार्न्मेंट एज्युकेशन.’ म्हणूनच त्या एक यशवंत आहेत. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!! 

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 113

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*
🎯 *भाग - 113*
🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

महाराष्ट्रातील सर्वात जास्त अवर्षणग्रस्त असलेला जिल्हा म्हणजे अहमदनगर. याच नगर जिल्ह्यातील आदिवासी भागातील, एका अशिक्षित आदिवासी आजीचा बीबीसीने जगातील सर्वात शंभर प्रेरणादायी महिलांच्या यादीत समावेश झाला. तिच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा...

नगर जिल्ह्यातील कोंभाळणे या गावात तिचा जन्म एका आदिवासी, अशिक्षित शेतकरी कुटुंबात झाला. आई-वडिलांना आठ अपत्य. त्यात तिचा नंबर पाचवा. ती जेंव्हा आठ वर्षाची झाली तेंव्हा तिच्या आईचे निधन झाले आणि नऊ महिन्याच्या धाकट्या बहिणीचा सांभाळ करण्याची जबाबदारी तिच्यावर येऊन पडली. बहिणीचा सांभाळ करणे आणि वडिलांबरोबर शेतात मदत करणे. हा तिचा दिनक्रम. त्यामुळे तिला शाळेत जावून शिक्षण घेता आलेच नाही.

वयाच्या बाराव्या वर्षीच एका शेतकऱ्यांसोबत तिचे लग्न झाले. नवऱ्याला शेतीच्या कामात मदत करून तिने आपला संसार फुलविला. तिला मुलं झाली. ती मोठी झाली. त्यांनी शेतीत लक्ष घालायला सुरुवात केली. हायब्रीड वाणांचा, रासायनिक खतांचा वापर करून, उत्पन्नात वाढ होऊ लागली. मुलांची लग्न झाली. ती आजी झाली. नातवंडा बरोबर खेळण्यास मोकळी झाली. असा तिचा संसार, अगदी सोन्यासारखा.

सारं काही सुरळीतपणे सुरू असताना, तिची नातवंड सारखी आजारी पडू लागली. त्यांना घेऊन ती दहा-दहा किलोमीटर लांब दवाखान्यात जाऊ लागली. यामुळे ती खूप बेचैन झाली. ती सतत विचार करू लागली. "आपण इतकी वर्ष जगतोय. आपण कधीच कोणत्याही आजाराला बळी पडलो नाही. मग हे आपल्या नातवंडांच्या बाबतीत का घडतं आहे ?" ती अडाणी जरी असली तरीदेखील, या प्रश्नाचे नेमके उत्तर तिला सापडले. नेमकं आपण कुठे चुकतोय ? याचा तिला शोध लागला.

"आपण जे खातोय, ते हायब्रीड आहे आणि ते किती खाल्लं तरी ताकत वाढणार नाही. त्यामुळेच, आपली नातवंडं आजारी पडता आहेत. परंतु, गावरान वाणं खाल्ले, तर नक्कीच आजार पळून जाईल." तेंव्हा तिने ठरविले की, हायब्रीड वाण न वापरता गावरान वाणांची लागवड करावी.

तिने नुसतं ठरवलंच नाही, तर त्या वयात कामाला लागली सुरुवातीला घराच्यांचा विरोध झाला. पण, त्या अडाणी आजीचं बोलणं हळूहळू पटायला लागलं. गावातील लोकं, बचत गटातील बायका, शेजारीपाजारी तिला वेड्यात काढू लागले. समाजात होणाऱ्या चेष्टेने ती कधीच बेचैन झाली नाही. परंतु पावसाचे कमी प्रमाण असलेल्या भागात देशी वाणांची जपणूक करायची कशी ? हे मोठं संकट तिच्यासमोर उभं होतं. त्यावरही तिने मात केली. कधी बैल गाडीने, तर कधी डोक्यावरून पाणी आणून वाणं जगविली.

तब्बल वीस वर्षे तिने अनेक संकटांवर मात करत देशी वाणांची जपणूक केली. गावरान वाण शोधणे, लागवड करणे, त्यांच्या बिया काढणे, त्या संकलित करणे, त्या इतरांना पेरणीसाठी देणे, त्यांना प्रेरणा देणे, त्यांच्या माध्यमातून पुन्हा बियांचे संकलन करणे. अशा पद्धतीने तिच्या कामाचा विस्तार वाढला आणि ती एक बँकर बनली. बीजबँकर, गावरान वाणांची माता, बीज माता, सीडमदर बनली. ती सीडमदर म्हणजेच राहीबाई पोपरे होय.

*ज्या वयात नातवंडाबरोबर बसून खेळायचं, त्याचं वयात केवळ आपल्या नातवंडांसाठीच नव्हे, तर साऱ्या जगाच्या भविष्याची तरतूद करत होत्या. त्यांना अनेक संकटांचा सामना करावा लागला. पण, आपला निर्धार सोडला नाही.

"आपल्या विचारांचं वाण दर्जेदार असेल, कष्ट करण्याची तयारी असेल, तर "पेरलेलं उगवणारच." अर्थात इरादा पक्का असेल आणि त्यासाठी कष्ट करण्याची तयारी असेल. तर, आपण आपले ध्येय निश्चितपणे साध्य करू शकतो. हाच संदेश राहीबाई यांच्या आजवरच्या प्रवासातून मिळतो.

राहीबाई यांच्या कामाची महती, त्यांना आंतरराष्ट्रीय स्तरावर घेऊन गेली. 2018 साली बीबीसीने 100 प्रेरणादायी महिलांच्या यादीत त्यांचा समावेश केला. त्याच वर्षी भारत सरकारकडून त्यांना "राणी लक्ष्मीबाई नारी शक्ती" हा पुरस्कार देऊन सन्मान केला. शिवाय भारत सरकारने त्यांना पद्मश्री हा मानाचा पुरस्कार देऊन सन्मानित केले आहे.  म्हणूनच, त्या एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत भाग - 112

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 112*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

एखादी व्यक्ती जेव्हा यशस्वी होते. स्टार बनते. तेंव्हा त्याचं यश सर्वांच्या चर्चेचा विषय बनते. "तो खूपच नशीबवान आहे. म्हणूनच तो यशस्वी झाला." असा सुर चर्चेअंती निघतचं असतो. चर्चा करणारे एका मिनिटात निष्कर्ष काढून मोकळे होतात. परंतु, यशस्वी होण्यासाठी त्या व्यक्तीने केलेल्या संघर्षाकडे जाणीवपूर्वक दुर्लक्ष होते. "रातोरात झालेली स्टार" म्हणून जिला ओळखले जाते, त्या स्टार चा हा प्रेरणादायी प्रवास

एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्माला आलेली ती, केवळ सहा महिन्यांची असतानाच आई वडिलांपासून वेगळी झाली. तिचा सांभाळ तिच्या मोठ्या बहिणीने केला. त्यांच्याकडे घर होते. पण,ते चालवायला माणसं नव्हती. जगण्यासाठीचा तिचा संघर्ष जन्मापासून सुरूच होता. एकाकीपणा काय असतो ? याची जाण तिला लहानपणापासूनच आली होती. शिवाय त्या एकाकीपणाची तिने सवयच करून घेतली होती.

रेडीओवरची गाणी ऐकणं आणि ती गुणगुणणं हा तिचा आवडता छंद. तो तिने लहानपणापासून, प्राणपणाने जपला. पुढे हाच छंद तिचं जगण्याचं साधन बनला.

तिचं लग्न झालं. ती स्वयंपाकी असलेल्या नवऱ्याबरोबर मुंबईला आली. आपल्या नवऱ्याच्या कामात ती मदत करी. काही वर्षे त्यांनी सुखाचा संसार केला. पण, त्यांच्या सुखाला ग्रहण लागले. तिच्या नवऱ्याचे निधन झाले आणि पुन्हा एकाकीपणाने तिला पुन्हा घेरले. निराश होऊन, ती मुंबईहून परत आपल्या गावी निघून आली.

गावी आली खरी. पण, तिच्याजवळ उदरनिर्वाहाचे कोणतेही साधन उपलब्ध नव्हते. भीक मागण्याखेरीज तिच्याकडे कुठलाही पर्याय नव्हता. या कामात तिचा छंद तिच्या उपयोगी पडला. गाणे गाणे, लोकांचे मनोरंजन करणे आणि त्यांच्याकडून पैसे किंवा खायला घेवून उदरनिर्वाह करणे. हा तिचा नित्यक्रम अनेक वर्षे सुरू होता.

तिच्या मधुर आवाजाची जादूच निराळी होती. तिचा आवाज सारखा कानी पडत रहावा. म्हणून, काहीजण तिचा आवाज आपल्या मोबाईल मध्ये रेकॉर्ड करून घ्यायचे.  सोशल मीडियाच्या आणि कॉपीपेस्ट च्या या जमान्यात तिचा एक विडिओ व्हायरल झाला. सोशल मीडियावर या व्हिडिओ ने धुमाकूळ घातला.  बॉलिवुड मधील एका आघाडीच्या संगीतकाराने तिला गाण्याची संधी दिली. तिने देखील धाडसाने आणि चिकाटीने या संधीचे सोने केले आणि ती रातोरात स्टार बनली. ती स्टार म्हणजेच राणू मंडल.

राणू मंडल स्टार झाल्या खऱ्या ! पण, त्यांचं हे यश नशिबावर अवलंबून होतं किंवा त्या खूप नशीबवान आहेत. असं म्हणणं कितपत योग्य आहे ?? गायनाचा छंद त्यांनी प्राणपणाने जपला. कारण, गायन हा आपला स्ट्रॉंग पॉईंट आहे. त्यांच्यातील या क्षमतेची जाणीव त्यांना खूप आधीच झाली होती. फक्त ती वापरायची कशी ?? हे मात्र त्यांना लवकर समजले नाही.

राणु यांनी केलेला संघर्ष, सहन केलेल्या हालअपेष्टा, यातना, एकाकीपणा या सर्व गोष्टींकडे दुर्लक्ष करून चालणार नाही. वाट्याला आलेल्या एकाकीपणाला कंटाळून, जीवन संपविण्याचा मार्ग निवडण्याऐवजी या परिस्थितीला सामोरे जाण्याचा मार्ग राणु यांनी निवडला. म्हणूनच, त्यांना चित्रपटासाठी पार्श्वगायन करण्याची संधी मिळू शकली. मिळालेल्या संधीचे, सोनं करण्याचे धाडस त्यांनी दाखवलं. 

शेवटी काय ? माणसाकडे क्षमता असल्याशिवाय, त्याने ती सिद्ध केल्याशिवाय, तो नशीबवान(यशस्वी) होऊच शकत नाही. म्हणूनच, राणू मंडल एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!! 

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत - भाग - 111

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 111*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

थॉमस अल्वा एडिसन हे नाव आपल्या सर्वांच्याच परिचयाचे आहे. परंतु, याच एडिसन यांना एका शास्त्रज्ञाने पराभूत केले. "एडिसन यांना पराभूत करणारा शास्त्रज्ञ" म्हणून त्याचा आजही लौकिक आहे. त्या शास्त्रज्ञाचा हा प्रेरणादायी प्रवास...

जुलै 1856 रोजी ऑस्ट्रियन (सध्याचं क्रोएशिया ) मध्ये, एका सर्बियन (सर्बियन लोक हे दक्षिण स्लाव जमाती मध्ये मोडतात, ही जमात बाल्कन (दक्षिण-पूर्वी यूरोप) प्रदेशामध्ये आढळते.)  दांपत्याच्या पोटी, जन्माला आलेला तो, पाच अपत्यांपैकी चौथा ! 

शाळेतील शिक्षक फळ्यावर गणित लिहून देत असतानाच,तो मनातल्या मनात आकडेमोड करायचा. शिक्षकांचे गणित लिहून पूर्ण होताच, त्याचे उत्तर तयार असायचे. कुठलीही गोष्ट त्याने एकदा पाहिली की, त्याच्या लक्षात एकदम फिट बसायची. इतका तो बुद्धिमान होता. त्याला लहानपणापासूनच तंत्रज्ञानाची प्रचंड आवड. मोठं होऊन संशोधक व्हायचं. हे त्याचं स्वप्नं. ते पूर्ण करण्यासाठी, हायस्कूलचे शिक्षण संपल्यानंतर इंजिनीअरिंगचे शिक्षण घेण्यासाठी, तो ऑस्ट्रीयाला गेला.

१८७५ ला पॉलिटेक्नीकच्या द्वितीय वर्षाला असताना, अति हुशारीपणामुळे एका शिक्षकांसोबत त्याचे मतभेद झाले आणि त्या वर्षी तो नापास झाला. त्यातच त्याला जुगार खेळायची सवय लागली. महिन्याला मिळणारा भत्ता आणि ट्युशन फी त्यांनी जुगारात उडवली, अभ्यास झाला नाही आणि तो फायनल परीक्षेत नापास झाला. त्यामुळे त्यांचे युनिव्हर्सिटी ग्रॅज्युएशनही अपूर्णच राहिले.

घडल्या प्रसंगातून स्वतःला सावरत, इकडे-तिकडे काम केल्यानंतर, त्याला एडिसन यांच्या बरोबर काम करण्याची संधी मिळाली. एडिसन यांनी त्याला, त्यांनी बनविलेला डायरेक्ट करंट जनरेटर (DC Generator ) जास्त प्रभावी करून द्यायचा प्रस्ताव ठेवला. त्यांनी त्याला सांगितले की, "जर तो या कामात यशस्वी झाला, तर त्याला 50 हजार डॉलर बक्षीस म्हणून मिळतील." मिळणारे बक्षीस ही त्याच्यासाठी खूप मोठी रक्कम होती. म्हणून त्याने ते आव्हान स्वीकारले आणि तो कामाला लागला. दिवस रात्र एक करून, 19-19 तास काम करून त्याने डायरेक्ट करंट जनरेटर (DC Generator ) जास्त प्रभावी करून दाखविला. एडिसन यांना हवे तसे बदल त्याने करून दाखवले. परंतु एडिसन यांनी आपला शब्द पाळला नाही. त्यांनी त्याची चेष्टा केली. झालेल्या अपमानामुळे त्याने एडिसनची कंपनी सोडली. 

अपमान सहन करून, एका नव्या जोमाने तो उभा राहिला आणि त्याने काही गुंतवणूकदारांना सोबत घेऊन, एका नवीन कंपनीची सुरुवात केली. पण, इथेही गुंतवणूकदारांशी त्याचे सूत जमले नाही. त्यामुळे, अल्पावधीतच त्याला कंपनीतून बाहेर पडावे लागले. हा काळ त्याच्यासाठी खूप संघर्षात्मक होता. त्याला अतिशय हलाखीत दिवस काढावे लागले. 

परंतु, न डगमगता आपल्या बुद्धिमत्तेच्या जोरावर त्याने पुन्हा काही गुंतवणूकदारांना सोबत घेऊन एका कंपनीची सुरुवात केली. इथं त्यांनी मोटर आणि जनरेटर वर काम सुरू केले. याच काळात त्याने Alternative Current (AC ) वर चालणारी Induction Motor बनवली. 

हा तोच काळ होता, जिथं एडिसन चा DC Current आणि त्याचा AC Current ह्यावर मोठं व्यावसाईक युद्ध सुरु झाले. दोघेही आपापले Current कसे चांगले ? आणि दुसऱ्याचे कसे खराब आहे ? हे सिद्ध करून दाखवू लागले, एडिसन ने AC Current चे भय उत्पन्न करण्यासाठी चक्क एका हत्तीला लोकांच्या समोर विजेच्या शॉक देऊन मारले आणि AC ची  शक्ती किती विनाशकारी आहे ? याचं प्रात्यक्षिक लोकांना दाखविले.

परंतु, AC Current चे वैशिष्ट्य असे की, याचे वोल्टेज ट्रांसफोर्मर द्वारा वाढवून खुप दूर पर्यंत पाठवता येऊ शकत होते. DC मध्ये असे करता येत नाही. त्याच बरोबर AC प्रणालीवर चालणारी उपकरणे DC उपकरणांच्या तुलनेत कमी वीज वापरतात. प्रत्येक घरात वीज ही केवळ AC प्रवाहानेच पोहोचू शकत होती. त्यामुळे एडिसन चा पराभव झाला आणि त्याचा विजय झाला. ज्या शास्त्रज्ञांनी एडिसनचा पराभव केला, तो शास्त्रज्ञ म्हणजेच निकोल टेस्ला. 

काही लोक झालेल्या अपमानाचा बदला घेण्यासाठी, वर्षोंवर्षे खर्च करतात आणि मूळ ध्येयापासून परावृत्त होतात. खरंतर झालेला अपमान विसरून, यशस्वी होणं, स्वप्नं पूर्ण करणं,आपलं ध्येय गाठणं. हाच अपमान करणाऱ्यांचा, एकप्रकारे घेतलेला बदला होऊ शकतो. टेस्ला यांनी नेमकं हेच केलं.

टेस्ला यांच्या जीवनात अनेक प्रकारची संकटे आली. परंतु, त्यांनी आपले काम कधीच थांबविले नाही. आपल्या स्वप्नंपूर्तीसाठी त्यांनी दिवसरात्र एक केला. अनेक प्रकारचे लोकोपयोगी शोध लावले. म्हणूनच, अमेरिकेमध्ये 10 जुलै हा टेस्ला दिन म्हणून साजरा केला जातो. चंद्रावर पृथ्वी पासून दूर असलेल्या एका 26 किलोमीटर व्यासाच्या क्रेटर ला टेस्ला नाव देण्यात आले आहे. एका सूक्ष्म ग्रहाचे नाव 2244 टेस्ला ठेवण्यात आले आहे आणि सर्बियाच्या 100 दिनारच्या नोटेवर टेस्ला यांचे चित्र आहे. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

 

भाग 110 वा वाचण्यासाठी क्लिक करा.

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत - भाग - 110

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 110*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

एकेकाळी दहावीत शाळा सोडावी लागलेला एक मुलगा, आज चारशेहून अधिक कंपनींचा मालक आहे. त्याच्या संघर्षाची ही प्रेरणादायी कथा.....

18 जुलै 1950 रोजी दक्षिण लंडनमध्ये एक वकील असलेले वडील आणि वैमानिक असलेल्या आईच्या पोटी त्याचा जन्म झाला. बघायला गेलं, तर कशाचीच कमतरता नव्हती. पण, एका गोष्टीची कमतरता प्रकर्षाने भासायची. ती म्हणजे बुद्धीची. डीसलेक्सिया नामक रोगाने तो पछाडलेला होता. डीसलेक्सिया म्हणजे गतिमंद. शिकण्याची क्षमता कमी असणे. या रोगामुळे त्याला खूप त्रास व्हायचा. शाळेतील शिक्षक त्याला "ढ" आणि मित्र  मुर्ख समजायचे. पण, हाच "ढ" भविष्यात एक यशस्वी व्यावसायिक होऊन, जगातील नवोदित व्यावसायिकांना प्रेरणादायी ठरेल. हे कोणाच्या गावी देखील नव्हते. 

शाळेतील या वागणुकीचा त्याला प्रचंड मानसिक त्रास व्हायचा. पण, त्याच्या घरचे वातावरण अतिशय चांगले होते. त्याच्या या रोगाची जाणीव असलेल्या आईने, त्याला प्रत्येकवेळी समजावून घेतले. त्याच्या प्रत्येक चुका ती समजून घ्यायची आणि त्याला अपेक्षित पाठबळ द्यायची. कुटुंबाच्या पाठबळामुळे त्याचा बराचसा त्रास कमी व्हायचा. त्याला शाळेत शिकण्यात विशेष आनंद नव्हता. सरतेशेवटी कंटाळून दहावीत असतानाच त्याने शाळा सोडली आणि कामाला सुरुवात केली.

या रोगामुळे एक गोष्ट मात्र चांगली घडत होती. त्याला त्याच्यातील 'बेस्ट' चा शोध लागला. ती म्हणजे त्याची काम करण्याची विशिष्ट पद्धत. त्याला जे काम, ज्या गोष्टी करायला आवडायच्या त्या तो मनापासून, जीव लावून करायचा. ते केल्याशिवाय तो स्वस्थ बसायचा नाही. ही त्याची काम करण्याची, झोकून देण्याची विशिष्ट पध्दत त्याला भावी आयुष्यात यशस्वी होण्यासाठी फलदायी ठरली.

शाळा सोडल्यानंतर, कामाला सुरुवात केल्यानंतर, त्याचे दोन प्रयत्न अयशस्वी ठरले. पण, त्याने प्रयत्न करणे थांबविले नाहीत. त्याने एक मासिक सुरू केले. जे विद्यार्थ्यांकडून विद्यार्थ्यांसाठी चालवले जायचे. त्याचे नाव स्टूडेंट असे होते. त्याचा हा व्यवसाय यशस्वी झाला. अल्पावधीतच तो लक्षाधीश देखील झाला. नंतर त्याने रेकॉर्ड विक्री करण्याचा व्यवसाय सुरू केला. त्यातही तो यशस्वी झाला. एकामागोमाग एक अनेक यशाचे दरवाजे त्याच्यासाठी खुले झाले. त्याने ज्या ज्या क्षेत्रात पाऊल टाकले, त्या त्या क्षेत्रात तो यशस्वी झाला. आज त्याचे नाव जगातील श्रीमंत व्यक्तींच्या यादीत समाविष्ट आहे. तो यशवंत म्हणजेच वर्जिन ग्रुप चा मालक रिचर्ड ब्रेसनन होय. 

बऱ्याच व्यक्ती आपल्या आजारपणाला, आपल्या ध्येय प्राप्तीच्या मार्गातील सर्वात मोठा अडथळा समजतात. यामुळेच ते प्रयत्न करण्यापासून लांब पळतात आणि अपयशाच्या अंधारात खितपत पडतात. परंतु, रिचर्ड ने आपल्या आजारपणावर मात करत स्वतःला सिद्ध केले. एकवेळ त्याला नुकसानीमुळे आपली कंपनी देखील विकावी लागली. परंतु, व्यवसायातील नुकसान आणि आजारपणाला त्याने कधीच अडथळा होऊ दिला नाही. म्हणूनच तो यशस्वी होऊ शकला. म्हणूनच तो एक यशवंत आहे. 

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

* रिचर्ड यांचे नऊ प्रेरणादायी पाठ.

1. Just Do It!. ( यश प्राप्तीसाठी कामाला लागा.)
2. Have fun. ( जीवनाचा आनंद घ्या.)
3. Be bold. ( धाडसी निर्णय घ्या. )
4. Challenge yourself. ( स्वतःला आव्हान द्या.)
5. Stand on your own feet.( स्वत: च्या पायावर उभे रहा. स्वतःचं अस्तित्व निर्माण करा.)
6. Live the moment. ( प्रत्येक क्षण आनंदाने जगा. )
7. Value family and friends. ( कुटुंब आणि मित्रांना महत्त्व द्या. त्यांची काळजी घ्या. )
8. Have respect. ( स्वतःविषयी आदर बाळगा. )
9. Do some good. ( काहीतरी चांगले करा.)

यशवंत - एक प्रेरणास्रोत -भाग - 109

🎯 *यशवंत - एक प्रेरणास्रोत*

🎯 *भाग - 109*

🎯 *श्री.संदीप पाटील,दुधगाव. 9096320023.*

44 वा ऑस्कर पुरस्कार सोहळा. एका कलाकाराला जीवनगौरव पुरस्कार दिला गेला.

त्यावेळी चाहत्यांनी त्या कलाकाराला ऑस्करच्या इतिहासातले सगळ्यात मोठे Standing ovation दिले. सतत 20 मिनिटं, लोकं उभे राहून, टाळ्या वाजवून त्याचा गौरव करीत होते. त्याला पुरस्कार दिला जात असताना, त्याने पुरस्कार स्वीकारल्यावर आभार व्यक्त करतानाही ते सतत उभेच होते. त्या कलाकाराचा संघर्ष आणि त्याच्या प्रवासाची ही प्रेरणादायी कथा...

16 एप्रिल 1889. इंग्लंड मधील अनिर्बंध जुगार, वेश्याव्यवसाय आणि दारूच्या अड्ड्यानी वेढलेल्या भागात, एका म्युझिक हॉलमध्ये ओपेरा गायक म्हणून काम करणाऱ्या मातापित्यांच्या पोटी त्याचा जन्म झाला. ते ज्या परिसरात राहायचे त्या परिसरातील नकारात्मक वातावरणाचा परिणाम त्या दोघा माता-पित्यांना वर झाला. सहाजिकच ते दोघेही अत्यंत व्यसनी बनले.

अतिरिक्त मद्यपानाने त्याच्या आईचा आवाज गेला. त्यामुळे तिला काम मिळेनासे झाले. स्वतः जगण्यासाठी आणि मुलांना जगविण्यासाठी , कधी ती नर्स झाली तर कधी तिने कपडे शिवण्याचे काम केले. प्रसंगी तिला देहविक्री सुद्धा करावी लागली. बेकरी, अपयश आणि गरिबीने आलेल्या नैराश्याने ती मनोरुग्ण झाली. 

बाप अत्यंत दारुडा. या व्यसनामुळे त्याला आपला जीव गमावावा लागला. हे सर्व घडले, तेंव्हा तो केवळ 11 वर्षाचा होता. आता तो रस्त्यावर आला होता. सोबतीला केवळ चारच वर्षांनी मोठ्ठा असलेला भाऊ होता. दोघांनी ही जगण्यासाठी मोठा संघर्ष करावा लागणार होता. अशा या प्रतिकूल परिस्थितीत त्याला आपले शिक्षण अर्ध्यातच थांबवावे लागले. 

मोठा भाऊ, भागात असलेल्या थेटर मध्ये काम करू लागला. मोठ्या भावाच्या मदतीने तो ही जुनियर आर्टिस्ट म्हणून मिळेल, ते काम मोठ्या हौसेने करू लागला. एक सर्वोत्तम अभिनेता बनण्याचं स्वप्नं तो पाहू लागला. आपलं स्वप्नं पूर्ण करण्यासाठी तो दिवसरात्र मेहनत घेऊ लागला.  नाटकांमध्ये त्याला काम करायची संधी मिळू लागली. दोन प्रवेशाच्या मधल्या काळात तो नकला करून प्रेक्षकांचे मनोरंजन करायचा. 

1910 चा काळ अजूनही मुकचित्रपटांचाच होता. वयाच्या 21 व्या वर्षी तो इंग्लंड मधून अमेरिकेत आला. तो स्वतःचं चित्रपट बनवू लागला होता. विचित्र वाटणारे कपडे घातलेलं, छोटी बोलर टोपी आणि मोठे बूट, काठी आणि फेंगडी चाल. ढगळं विजार आणि तंग कोट, फाटका विटलेला शर्ट, खुळसट वाटणारा टाय आणि आखूड मिशा. हा त्याचा अवतार लोकांना खूप आवडला. 

वेंधळा, कुठेतरी पडणारा, धडपडणारा, कधी त्याच्यावर काही ना काही आदळतं, तर कधी तो कोणावर तरी आदळतो. असा सगळा मसाला असलेले, आपल्या अभिनयाने सतत खळखळून हसवणारे, विनोदी पात्र, त्यानं जगाला दिलं. 

प्रचंड मेहनत आणि दमदार अभिनयाच्या बळावर तो वयाच्या केवळ 27 व्या वर्षीच जगातील सर्वात अधिक मानधन घेणारा आणि सर्वात प्रसिद्ध कलाकार बनला. 

1968 साली 44 वा ऑस्कर पुरस्कार सोहळा संपन्न झाला. त्यावेळी त्याला जीवनगौरव पुरस्काराने सन्मानित करण्यात आले. त्यावेळी चाहत्यांनी त्याला ऑस्करच्या इतिहासातले सगळ्यात मोठे Standing ovation दिले. सतत 20 मिनिटं लोकं उभे राहून, टाळ्या वाजवून त्याचा गौरव करीत होती. त्याला पुरस्कार दिला जात असताना, त्याने पुरस्कार स्वीकारल्यावर आभार व्यक्त करतानाही ते सतत उभेच होते. जगावर आपल्या अभिनयाने गारूड करणारा तो अभिनेता म्हणजेच चार्ली चॅप्लिन होय. 

प्रत्येक व्यक्तीच्या जीवनात अनेक दुःखद आणि नकारात्मक प्रसंग उभे राहतात. या नकारात्मक प्रसंगातून, सकारात्मक विचारांचा शोध घेऊन, ध्येयाच्या दिशेने मार्गक्रमण करणाऱ्या व्यक्तीच जीवनात होऊ शकतात. यशस्वी होण्यासाठी सकारात्मक विचार करणे, फार आवश्यक आहे. हे चार्ली चॅप्लिन यांच्या खडतर प्रवासातून आपल्या लक्षात येते. 

अवती भवती असलेले घाणेरडे, नकारात्मक वातावरण, व्यसनी वडील, मनोरुग्ण आई, पोट भरण्यासाठी अकराव्या वर्षीच शिक्षणाला ठोकावा लागलेला रामराम, पोट भरण्यासाठी करावे लागलेले काबाडकष्ट, दुःखाचे,गरिबीचे आणि नैराश्‍याच्या अनेक कठीण प्रसंगाचा सामना करून देखील, आपले दुःख उगाळत न बसता, नकारात्मक विचारांना शरण न जाता, आपल्या ध्येयापासून परावृत्त न झाल्यामुळेच चार्ली चॅप्लिन आपल्या जीवनात यशस्वी होऊ शकले. म्हणूनच ते एक यशवंत आहेत.

उद्या पुन्हा भेटू एका नव्या यशवंतसह. तो पर्यंत नमस्कार. धन्यवाद!!!!!

हृदयाला  स्पर्श करणारी चार्ली चॅप्लिन यांची तीन वाक्ये.....

1) या जगात कुठलीच गोष्ट कायमस्वरूपी राहत नाही. तुमचं दुःख सुद्धा.

2) मला पावसात चालायला आवडतं.कारण, पावसात माझे अश्रू कोणीच बघू शकत नाही.

3) ज्या दिवशी आपण हसलो नाही, तो दिवस आपल्या आयुष्यातला फुकट गेलेला दिवस.